Khalil Gibran over rede en hartstocht

ImageJe ziel is vaak een slagveld, waarop je rede en je oordeel strijd voeren met je hartstocht en je lust.
Hoe gaarne zou ik de vredestichter zijn in je ziel, en de disharmonie en de tweedracht van je elementen doen verkeren in eenheid en melodie.
Maar hoe kan ik, tenzij jezelf ook vredestichter bent en, ja meer nog, al je elementen liefhebt ?

Je rede en je hartstocht zijn het roer en de zeilen van je zeevarende ziel.
Indien de zeilen of het roer breken, kun je enkel voorthobbelen en drijven, of stilliggen in het midden van de zee.

Want de rede, zo zij alleen heerst, is een beperkende macht; en de hartstocht, waarop niet wordt gelet, is een vlam die ter eigen vernietiging brandt.
Laat dus je ziel je rede aanwakkeren tot de hoogte der hartstocht, opdat zij moge zingen,
En laat zij je hartstocht met rede leiden, opdat je hartstocht moge leven door haar eigen dagelijkse wederopstanding en als de phoenix herrijzen uit haar eigen as.
Ik zou willen, dat je oordeel en je lust zag als twee beminde gasten in je huis.
Voorzeker zou je de ene gast niet meer eren dan de andere: want wie meer aandacht schenkt aan de een, verliest de liefde en het geloof van beide.
Wanneer je zit tussen de heuvelen in de koele schaduw der witte populieren, delend in de vrede en de rust van verre velden en landouwen – laat dan je hart in stilte zeggen: ‘God rust in de rede.’
En wanneer de storm losbarst, de machtige wind het woud geselt, en donder en bliksem de majesteit des hemels verkondigen – laat dan je hart vol ontzag zeggen: ‘God jaagt voort in hartstocht.’
En daar je een ademhaling bent in Gods heelal en een blad in Gods woud, moet ook jij rusten in de rede en voortjagen in hartstocht.

Advertenties