Een extremist is als een kat in het nauw die rare sprongen maakt

Het is bij velen die niet in een godsdienst geloven een trend geworden om godsdiensten aan te vallen. Daarbij wordt ook nog eens beweerd dat extremisme voortvloeit uit een godsdienst. Maar laten we objectief naar deze bewering kijken en benaderen vanuit een psychologisch en maatschappelijk perspectief.

laten we eerst beginnen door te zeggen dat het aanvallen van iemand’s geloof, een aanval is op zijn keuzes waar hij volledig achter staat en het is voornamelijk een aanval op een deel van zijn identiteit.

Iedereen heeft een identiteit en voor de gelovige is geloof een onderdeel daarvan. Wanneer je dus iemand’s godsdienst aanvalt dan voelt diegene die daarin gelooft zich erg beledigd en persoonlijk aangevallen. Voor velen is een geloof een reden van hun bestaansrecht. Val je hun geloof aan dan val je hen rechtstreeks persoonlijk aan.

Onder de zojuist genoemde categorie mensen heb je een groep die dan qua persoonlijkheid zwak is. Deze groep zal dan neigen tot het radicalisme en ziet het gebruiken van geweld als reden om voor zijn geloof op te komen.

Een fundamentalist zoals Mohammed B. (Moordenaar van Theo van Ghogh) of Samira A. (beramer van een terroristische aanslag) of Mohammed Merrah (aanslagpleger van Toulouse), zijn voorbeelden van mensen die dus zich aangevallen voelen op hun identiteit. Zij interpreteren die aanval op het geloof als aanval op het recht van hun bestaan.

‘Val je mijn geloof aan, dan val je mij persoonlijk aan’. Dit is min of meer hun overtuigende kerngedachte.

Als je iemand die naar zijn gevoel (hoe hij het psychisch interpreteert) zijn geloof aanvalt, dan voelt die persoon zich gekrenkt in zijn recht van bestaan en dus ook bedreigd. De kans dat hij dan extremistisch reageert, is groot en dat hebben de bovengenoemde jongens gedaan.

Het moraal van mijn verhaal is het volgende:

Als mensen met een ernstig negatief zelfbeeld groeien en is het enige wat hen nog een recht van bestaan geeft hun geloof, dan worden deze mensen radicaal en extremistisch. Hiermee wil ik niet zeggen dat mensen met een laag zelfbeeld automatisch agressief zijn. In de praktijk, hebben mensen met een sterk negatief zelfbeeld te kampen met depressieve gevoelens. Meestal is deze groep terughoudend en rustig. Ze trekken zich terug van de maatschappij of ze spelen mooi weer om aan de buitenwereld hun ware gezicht niet te laten zien et cetera. Tot hiertoe is er niks mis mee. Mensen kunnen nu eenmaal door omstandigheden depressief voelen. Ze hebben hulp nodig van de mensen om hen heen en van de overheid. Maar onder deze groep, zijn er een aantal die hun depressieve gevoelens omschakelen in agressie naar de buitenwereld. Denk aan anti-sociaal gedrag, narcisme, psychopathie et cetera. Jongeren die te kampen hebben met een negatief zelfbeeld en die een hoop agressie in zichzelf zit verscholen, maken kans wanneer ze het geloof omarmen na een bekering hun agressie te willen uiten in de naam van het geloof. Hier komt ook de bekende uitdrukking ook vandaan; ‘roomser worden dan de paus’. Ze worden na hun bekering fanatieker en strenger.

Hoe angstiger je bent, hoe negatiever je beeld en je kijk op de wereld is en dus ook op diegenen die jouw geloof aanvallen. Een moslimextremist heeft een angst voor diegenen die zijn geloof aanvallen, maar zijn angst interpreteert hij in agressie en haat.

Maar iemand met een redelijk positief zelfbeeld, al bekeert hij zich of keert hij zich terug naar zijn geloof, dan ziet hij nog de zaken in perspectieven en zijn beoordelingsvermogen zal objectief blijven. Al zouden mensen zijn geloof aanvallen of hem willen beledigen, zal dankzij zijn goede zelfbeeld zich niet zo gauw agressief opstellen. Natuurlijk zal hij teleurgesteld zijn en zich beledigd voelen, maar hij zal dat niet vertalen tot agressie of haat. Want haat komt uit angst…. en uit angst voortvloeit o.a. xenofobie (haat voor vreemdelingen), racisme, islamofobie en extremisme. Hetzij verbaal of fysiek geweld.

Het is daarom van belang dat we onze kinderen opvoeden met een sterk positief zelfbeeld zodat ze later niet op basis van hun angsten die voortvloeien uit een negatief zelfbeeld, beslissingen nemen die radicaal zijn.

Een hond die keihard blaft, blaft omdat hij eigenlijk bang is en niet omdat hij daadwerkelijk sterk of graag gewelddadig wil zijn. Net als een kat die een stijve vacht krijgt of hard gaat blazen om zichzelf groter te maken dan het is (valse macht), wil het daarmee uit angst haar vijand laten schrikken. Precies hetzelfde probleem hebben extremisten ook. De schreeuw van de Neo-nazi’s of die van moslimextremisten zoals te zien is op deze foto’s is een uiting van valse macht. In de werkelijkheid voelen ze zich gedegradeerd, afgewezen en gedenigreerd. Om hun trots en ‘grootheid’ te behouden, stellen ze zich dominant of agressief op. Ook verbaal hoor je die valste macht heel duidelijk. Dit is een psychische probleem waar iedereen ongeacht welk cultuur of afkomst kan hebben. Daarom kent extremisme of radicalisme geen grenzen of godsdienst. Afhankelijk van de omstandigheden kan het op die ene gebied meer aangewakkerd worden dan op anderen als de benodigde ingrediënten aanwezig zijn. Zo kan je zien bijvoorbeeld dat moslimextremisme veel aanwezig en zichtbaar is dan christelijke extremisme. De Arabische wereld was zelf vanaf de jaren tachtig tot enkelen jaren geleden veel geteisterd door moslimextremisme zoals in Algerije, Egypte, Marokko, Saoedi-Arabië, Jemen et cetera. Maar dit is allemaal te danken aan de omstandigheden waarin de moslimwereld zit. Dezelfde omstandigheden voor extremisme heeft bijvoorbeeld Hitler in de tweede wereldoorlog ook gecreëerd en daarna aangewakkerd.

Een extremist of een radicaal is net als een kat die in het nauw rare sprongen maakt.

Voor meer update en info ga naar Facebook: Badr Youyou

Advertenties