Weeskinderen draag je op handen

Iedere moslim die een beetje kennis heeft vernomen van de islam weet dat de boodschapper Mohammed, God’s vrede en zegeningen zij met hem, als een weeskind is opgegroeid. Hij verloor zijn ouders op een zeer jonge leeftijd. Zijn pleegmoeder Haliema nam de zorg over hem en later weer door zijn oom Abdul Muttalib die hem geadopteerd heeft. Hij, God’s zegen en vrede zij met hem, wist als geen ander hoe het voelt om een wees te zijn.

Het ergste wat een kind kan overkomen is wanneer hij zijn ouders niet bij zich heeft. Hun liefde is onvervangbaar. Het verlies leidt tot grote psychische klappen die voor velen niet te verwerken zijn. Het is daarom niet voor niets dat wanneer we de Koran openen, zullen we meerdere malen de term ‘yatiem’ (wees) in zowel enkel- als in meervoudvorm : ‘al yatama’ (weeskinderen) tegenkomen. Meerdere overleveringen van de Profeet en de Koran benadrukken dit feit. Op het internet vind je al deze informatie als je oprecht geïnteresseerd bent. Maar hieronder, ga ik een paar verzen uit de Koran plakken en een overlevering (er zijn nog meer) benoemen om aan de moslims te laten doordringen wat voor hoogwaardige positie dit onderwerp in de islam heeft.

Het feit dat de Profeet God’s zegen en vrede zij met hem het volgende heeft gezegd, zegt al genoeg:

“Als iemand het hoofd van een wees streelt, zal hij door God beloond worden voor elk haartje die zijn hand heeft aangeraakt en als iemand een weeskind goed behandelt onder zijn verzorging, hij en ik zullen zoals deze twee zijn in het paradijs” en de profeet verwees naar zijn twee samengevoegde vingers. (Overgeleverd door at-Tirmidhiy).

Deze overlevering ken ik al vanaf mijn vijftiende jaar. Het was een van de redenen die mij destijds getriggerd hebben om van mijn geloof meer te gaan houden en er naar proberen te leven. Nu ik het weer lees, bezorgt het me opnieuw kippenvel. Want op het moment wanneer je beseft de liefde en barmhartigheid die onze profeet voor de mensen had (laat staan die van God zelf), dan besef je ook hoe gezegend je bent met het volgen van deze speciale en bijzondere hoogstaande persoonlijkheid genaamd Mohammad rasulullah (God’s boodschapper).

Het is daarom van groot belang dat moslims meer tijd moeten besteden aan dit onderwerp. Als geestelijk consulent en ex-maatschappelijk werker in het veld, heb ik regelmatig te maken gehad met kinderen die afkomstig waren van gezinnen met een islamitische achtergrond, maar die door problemen beland waren bij o.a. de jeugdzorg. Ze kwamen terecht bij gezinnen die niet islamitisch zijn en de gevolgen hoef ik niet uit te leggen…

Het is zeer betreurenswaardig dat ik weinig moslims tegenkom die een kind adopteren of dat ze ten minste het onderwerp aan de kaak stellen. Op Facebook wemelt het van islamitische evenementen die bijna elke dag om mijn oren voorbij vliegen, maar tot op heden heb ik persoonlijk geen één evenement gezien dat aandacht besteed aan weeskinderen, laat staan grootschalige campagnes houden om weeskinderen te adopteren of in een pleeggezinnen opnemen.

Om een beeld te hebben van de hoeveelheid aandacht die God Zelf gaf aan de wees heeft gegeven, is dat uit te halen van de volgende selectie verzen uit de Koran.

“… Zij vragen jou over de wezen. Zeg: “Voor hen orde op zaken stellen is het beste.” En als jullie met hen omgaan?, zij zijn toch jullie broeders! God onderscheidt de verderfbrenger van hem die herstel brengt. Als God wilde had Hij jullie in moeilijkheden gebracht. God is machtig en wijs.” Koran: 2: 220

“… en over die kinderen die weerloos zijn en dat jullie voor wezen de gerechtigheid moeten handhaven. Het goede dat jullie doen, daarvan weet God.”  Koran: 4: 127

“Vroomheid is niet dat jullie je gezichten naar het oosten en het westen wendt, maar vroom is wie gelooft in God, in de laatste dag, in de engelen, in het boek en in de profeten en wie zijn bezit, hoe lief hij dat ook heeft, geeft aan de verwanten, de wezen, de behoeftigen, aan hem die onderweg is, aan de bedelaars en voor [de vrijkoop van] de slaven, en wie de salaat (het gebed) verricht en de zakaat (armenbelasting) geeft en wie hun verbintenis nakomen, als zij een verbintenis zijn aangegaan en wie volhardend zijn in tegenspoed en rampspoed en ten tijde van strijd. Zij zijn het die oprecht zijn en dat zijn de godvrezenden.” Koran: 2: 177

“Zij vragen jou wat zij als bijdragen zullen geven. Zeg: “Laat het goede dat jullie als bijdragen geven zijn voor de ouders, de verwanten, de wezen, de behoeftigen en voor hem die onderweg is. Het goede dat jullie doen daarover is God wetend.” Koran: 2: 115

“Dient God en voegt aan Hem niets als metgezel toe. En wees goed voor de ouders en ook voor de verwant, de wezen, de behoeftigen, de verwante buur, de niet-verwante buur, de niet-verwante medeburger, hij die onderweg is en slaven waarover jullie beschikken. God bemint niet wie ingebeeld en verwaand zijn” Koran: 4: 36

“Welnee, maar jullie behandelen de wees niet mild. 18 En jullie sporen elkaar niet aan de behoeftige voedsel te geven” Koran: 89: 17

“Heeft Hij jou niet als wees gevonden en onderdak gegeven? 7 Jou dwalend gevonden en jou de weg gewezen? 8 Jou behoeftig gevonden en rijk gemaakt? 9 De wees dus, verdruk hem niet. 10 De bedelaar, verjaag hem niet” Koran: 93: 6-10

“En zij geven, hoe lief zij het ook hebben, voedsel aan behoeftige, wees en gevangene. 9 “Wij geven jullie voedsel ter wille van God; Wij wensen van jullie geen loon of dank.” Koran: 76: 8-9

Dat zijn een paar verzen van nog veel meer andere verzen waarin God overduidelijk het belang van een wees sterk voorop stelt. Maar welke leringen kunnen we hieruit trekken? Elke moslim weet dat de Schepper in Zijn Persoon hier spreekt. Wanneer we lezen dat deze Schepper van de hemelen en de aarde de wees zo vaak heeft genoemd, dan kunnen we niets anders concluderen dat Hij hiermee duidelijk ons een sein wil geven over het belang van de wees. Hier moet je als moslim stil bij staan. Daarom vind ik het erg deplorabel dat wij moslims geen of te weinig prioriteit aan dit probleem hebben gegeven. Je vraagt je dan af hoe daadwerkelijk hebben we de islam begrepen of willen we een islam die slechts past aan wat wij er van verwachten?

Mensen die mij kennen weten dat ik het type ben die het beestje bij de naam noemt, namelijk dat de reden waarom wij moslims onvoldoende waarde hechten aan dit probleem is dat het deels te maken heeft met de mentaliteit binnen verschillende culturen van de moslims. We hechten minder belang aan het adopteren van een kind omdat er schaamtegevoelens bij komen kijken, maar het heeft deels ook te maken met de roddel en het gerucht dat dat ene gezin geen eigen kinderen kan krijgen bijvoorbeeld. Niet dat ik hiermee wil beweren dat dit bij iedereen voorkomt, maar ik wil hiermee een duidelijke punt maken. Namelijk dat we hier onvoldoende aandacht aan besteden en dat is op zijn zacht gezegd betreurenswaardig.

Als we daadwerkelijk zo islamitisch zijn zoals we beweren, dan zouden we meer stil staan bij onderwerpen waar God en zijn boodschapper prioriteit aan hebben gegeven. Of besteden we aandacht alleen aan zaken die ons goed uitkomen? Zaken waar we minder moeite voor hoeven te doen of minder energie in hoeven te steken? Natuurlijk is niet iedereen in staat een kind te adopteren of hem in een pleeggezin te laten opnemen, maar er zijn altijd manieren hoe je een bijdrage kan leveren, al is het alleen maar door bijvoorbeeld steun te geven aan (islamitische) organisaties die voor weeskinderen opkomen. Hetzij een bedrag wat je overmaakt of contributie of actief aandacht besteden aan dit onderwerp. Al is het maar een gebed uit je hart toen je aan het bidden was. Door slechts aan ze te denken, heb je in God’s ogen al veel gedaan namelijk. Jouw gebeden worden overgedragen op de vleugels van engelen die het overbrengen op de manier hoe God dat wil naar de wezen waar Hij alleen van afweet wie het zijn op deze aardbol.

Wees je Heer dankbaar dat je wel opgevoed bent door je eigen ouders of dat je opgenomen bent in een gezin toen je een kind was, maar vergeet niet dat er daar buiten kinderen zijn die snakken naar de liefde van een moeder en als je graag streeft om het welbehagen van God te verkrijgen, dan zullen de deuren van het paradijs voor je wijd open staan als je de zorg over een wees neemt. De profeet vergeleek de status van diegene die een wees opvoedt en verzorgt persoonlijk met zichzelf. Geleerden hebben de eerder genoemde overlevering waarin de profeet naar zijn middel- en wijsvinger wees en bij elkaar hield, uitgelegd door te zeggen dat diegene die een kind adopteert in het paradijs dezelfde plaats gaat krijgen als de Profeet zelf. Welke moslim wil dat nou niet?

Er is nog één speciaal gebeurtenis waar ik naar toe wil wijzen. Het gaat over een filmpje die ik vorig jaar op Youtube heb gezien. Het vertelt het verhaal van een jongen genaamd Emannuel uit Australië die mee had gedaan met X Factor. Zijn verhaal zal je niet onberoerd laten. Het is een gemiste kans als je het filmpje niet ziet. Hoe graag ik erover wil vertellen, wil ik dat pas doen als je het filmpje gezien hebt. Bekijk het filmpje en lees daarna mijn tekst verder.

Zoals je hebt kunnen zien, gaat het hier om een moeder die hoogstwaarschijnlijk geen moslima is, maar van haar daad kunnen wij veel lessen trekken… Hoe vaak ben je mensen tegengekomen die zoveel onbaatzuchtigheid hebben? Deze Australische moeder is het perfecte voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde en altruïsme. Ze heeft iets gedaan waar ze zelf niet van hoefde te profiteren, maar enkel heeft gedaan omdat ze een hart heeft die onvoorwaardelijke liefde draagt waar menig moslims die vijf keer per dag bidden jaloers op kunnen zijn. Dit is voor mij een hoogstandje islam die de eerste volgers van de profeet hebben geleerd en waar ze naar hebben gehandeld. Deze vrouw is geen moslima, maar ze heeft zich duidelijk overgegeven aan haar fitrah, namelijk de natuurlijke aanleg om het goede te verrichten die God aan elke mens vanaf zijn geboorte heeft gegeven.

Laten we hopelijk hier goede leringen van kunnen trekken die ons zullen aansporen tot het gene wat God tevreden stelt.

Badr Youyou

Advertenties