Waarom helpen mannen niet met het huishouden?

Vrouwen kunnen natuurlijk terecht klagen dat mannen hen niet helpen met huishoudelijke taken, maar wat ze meer moeten afvragen is hoe het komt dat mannen weinig of niets willen doen in het huis? (Uitzonderingen daar gelaten) Hoe komt het toch dat je gezinnen hebt die merendeel bestaan uit zonen, maar toch is het de moeder (en als ze geluk heeft) en de dochter(s) die alle huishoudelijke taken verrichten. De mannen zijn daarbij nauwelijks betrokken. Sommige vrouwen kunnen het idee niet eens voorstellen, dat ze hun broer zien die vanuit zichzelf de dweil pakt en de woonkamer gaat dweilen, of dat hij vanuit zichzelf naar de keuken stapt om de aardappelen die in de keuken liggen te schillen of zonder te vragen dat hij stofzuigt of… of… Vrijwel alles moet gedaan worden door de vrouwen. We kunnen hier wel over klagen en dat vind ik meer dan terecht, want dat is een begin om het probleem aan de kaak te stellen. Maar we moeten ook kijken naar de oorzaak hiervan. Het is namelijk goed wanneer we bijvoorbeeld een roker willen adviseren om te stoppen met roken, maar dit is meer symptoom bestrijden. Het is effectiever om het probleem bij de wortel aan te pakken. Namelijk, dat ouders beter hun kinderen van jongs af aan leren dat roken slecht voor hun gezondheid is. Op deze manier los je ook het probleem op waarom mannen later niets in het huishouden willen doen.

Dit doe je door je kinderen van jongs af aan te stimuleren hun verantwoordelijkheid te nemen. Vrouwen dienen wat dit betreft een beetje zelfkritisch te zijn. Ben je een moeder of een volwassen zus van een broertje die nog een kind is? Dan vraag jezelf eens af: wat leer je je zoon of je klein broertje zodat hij zijn eigen verantwoordelijkheid neemt?

We weten dat veel eerste generatie moeders van Marokkaanse of Turkse afkomst vroeger werden opgevoed om goede echtgenotes en huisvrouwen te zijn. Veel van de oude generatie moeders waren geïndoctrineerd. Hun leven had als enige doel doel zichzelf van jongs af aan voor te bereiden voor hun toekomstige man en voor het baren van kinderen. Die moeders (moge God de verhevene hen in het hiernamaals dubbel belonen voor hun inzet) hebben van jongs af aan meegekregen dat ze alles moeten doen voor hun mannen en ook voor hun zonen. Als ze dochters kregen dan was de taak van een moeder haar dochters te leren wat zij zelf heeft geleerd. Maar over de eerste generatie moeders wil ik het niet veel hebben. Zij kwamen uit een tijd waar onderwijs niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid was. Hen valt niets kwalijk te nemen gezien hun omstandigheden. Maar ik richt me nu meer op de tweede generatie dames. Omdat zij al kinderen hebben gekregen of met God’s wil nog gaan krijgen en hopelijk zullen ze van deze bescheiden tekst het een en ander meekrijgen wat hen verder helpt met het opvoeden van de toekomstige generatie mannen.

 Hebben jullie weleens afgevraagd waarom mannen niet meehelpen in het huishouden? Het antwoord hierop is niet eens ver te zoeken. Bij de meeste moslimgezinnen hebben vrouwen altijd de huishoudelijke taken op zichzelf genomen. Tot op heden doen de eerste en tweede generatie moeders nog steeds alles in huis. Nu wil ik niet alle moslims (Marokkanen, Turken et cetera) over één kam scheren, want dit geldt niet voor iedereen. Maar ik schrijf nu in het algemeen. Deze vrouwen dus moeten zich niet versteld staan dat wanneer ze alle verantwoordelijkheid op zichzelf nemen op het gebied van huishoudelijke taken, dat hun mannen dan zelf niets willen doen. Stel dat je als moeder of dochter de kamer van je zoon of kleine broer opruimt, wat al begint met het opruimen van zijn speelgoed bijvoorbeeld. Stel dat je dit elke dag doet. Je ruimt zijn vieze kleren ook op. Je verschoont zijn bed. Je dekt altijd de tafel en daarna ruim je ook zelf alles op… voorbeelden talloos. Dan moet je je niet versteld staan dat je hiermee je zoon (of broertje) weinig verantwoordelijkheidsgevoel meegeeft of leert. Zonder dat je er stil bij staat ben je je zoon aan het verwennen. Je leert hem luiheid en geen verantwoordelijkheid. Soms wordt dan een moeder gespannen of moedeloos, dan is hoogstens wat ze doet schreeuwen uit machteloosheid wat natuurlijk niet helpt.

Als je als moeder dus niet je kind van jongs af aan leert verantwoordelijkheid te nemen, dan zal je zoon dat gevoel niet meekrijgen als een van zijn eigenschappen. Niet alleen worden deze kinderen later vaders die niets thuis willen doen, maar de kans is groot dat ze ook hun financiën niet op orde kunnen krijgen. Bijvoorbeeld dat ze te veel geld uitgeven/ verspillen, hun administratie niet goed oppakken et cetera. Een kind kan dit zichzelf niet aanleren. Het zijn zijn ouders die dit hem dienen mee te geven. Als een kind in zo’n milieu opgroeit, dan zal hij later een man worden die dus zijn vrouw niet helpt in het huishouden, want hij was het altijd gewend dat zijn moeder en zussen dat altijd deden. Vandaar dat vrouwen medeverantwoordelijk zijn voor dit probleem. Voor een man is het een vanzelfsprekendheid dat de vrouw in al het huishouden moet doen. Dat is namelijk in zijn hersenen van jongs af aan ingeprent. Net zoals de oude generatie moeders geïndoctrineerd waren dat ze al het huishouden moeten doen om de mannen tevreden te houden, is de man ook geïndoctrineerd dat hij geen huishouden hoeft te doen. Hij heeft die verantwoordelijkheidsgevoel niet meegekregen. En hier gaat het al mis.

Mijn advies dus aan veel moslima’s is dat ze niet hun zonen of kleine broertjes moeten gaan verwennen. Je zoon moet leren verantwoordelijkheid te nemen. Hij dient te leren dat niet alles is een vanzelfssprekendheid. Voor alles wat we in dit leven doen heeft een gevolg. Leer je kind van heel jongs af aan dat hij bijvoorbeeld zijn kamer opruimt. Dat hij met simpele taken actief mee moet doen. Dat bouw je langzaam op. Als hij zijn kamer niet opruimt, dan zal dat een bepaalde gevolg hebben. Het gevolg is niet slaan of dreigen, want dit is geen opvoeding, maar de gevolgen zijn dat hij bijvoorbeeld niet aan tafel mee mag eten totdat zijn kamer is opgeruimd of dat je zijn favoriete speelgoed afpakt (in zijn aanwezigheid) en pas teruggeeft als hij de rest opgeruimd heeft. Dit waren maar twee voorbeelden.

Wat je vooral niet moet doen is opvoeden met beloning. Veel mensen denken dat dit een goede manier is van opvoeden, dat je namelijk zegt: als je dit doet, dan krijg je dat van mij’. Dit heeft als gevolg dat je kind geen altruïsme leert. Altruïsme betekent dat je iets doet voor een ander zonder daar iets voor terug te krijgen. Dus de beloningsmethode moet je niet toepassen, maar wel dat je kind leert dat dingen die niet goed gaan, gevolgen kunnen hebben. Ook is het belangrijk dat je je kind niet dreigt als je deze methode toepast. Je moet het niet schreeuwerig of op een boze manier brengen, maar blijf kalm. Geef je kind de tijd en de nodige aandacht hieraan. Opvoeden is een grote investering. Een kind voed je niet op met commando’s, maar met instructies, de juiste aandacht en regelmaat. Kinderen hebben de behoefte dat je met ze praat en en serieus neemt, daarom wanneer je een straf oplegt bij ongehoorzaamheid, dan moet je hem goed uitleggen waarom je dat doet en niet door te zeggen: ‘als je je kamer niet opruimt, dan zullen dit en dat de gevolgen zijn!’. Dit is geen opvoeding. Deze methode werkt niet en wat nog erger hier aan is, is dat wanneer je je zoon dreigt, dan leer je hem onbewust dat dreigen een manier is om iets te verkrijgen.

Moge de Here de gemeenschap van Mohammed meer wijsheid geven beginnend bij mezelf.

Badr Youyou

Advertenties