De islamitische utopie

Elke dag lees ik islamitische teksten voorbij komen waarin de utopische gedachten van de islam beschreven worden. Men schrijft over hoe de islam geweldig is, hoe prachtig de islamitische gemeenschap er uit ziet die naar de geest van de Koran handelt en over hoe de islam vrede op aarde kan brengen… Over de komst van het islamitische kalifaat! Over de islamitische leider des leiders… hallelujah!!!! De rest kan je zelf invullen.

In feite ben ik die retoriek al jarenlang meer dan zat. Op een of andere manier willen moslims niet beseffen dat ze in grote problemen zitten en dat de oplossing niet in het beschrijven van de utopie van de islam te vinden is, maar dat ze de realiteit onder hun ogen moeten zien en van daaruit naar een de oplossing moeten werken. Mensen overtuig je niet door middel van het vertellen hoe geweldig de islam is. Zeker niet als ze met hun hoofd ergens anders zitten. Vooral een moslim met problemen, zoals gezinssproblemen of financiele problemen en dergelijk, die kan je niet opvrolijken met het beloven van het paradijs of hem te bestormen met teksten uit de Koran om vervolgens te verwachten dat hij dan de oplossing gevonden heeft. Wie nog niet begrijpt wat ik tot nu toe heb gezegd verwijs ik naar mijn eerder artikel:

Gebrek aan emotionele ontwikkeling staat moslims in de weg

Wij moslims hebben te kampen met een hoop problemen in zowel Nederland als in de rest van de moslimwereld die hoogdringend vereisen dat we in actie moeten komen in plaats van lezingen te geven die te veel accent leggen op het theoretische beeld van de islam.

De vraag die wij onszelf moeten stellen is: is de islam een religie van realiteit of een religie van idealisme? Het antwoord hierop is natuurlijk de realiteit. Toch valt het op dat we meer accent leggen op het ideale beeld van de islam, dan op de huidige toestand van de moslims waarin ze zitten. Als je goed stil zou staan naar al die moslimactiviteiten die vandaag de dag worden verricht, dan merk je al gauw dat waarschijnlijk de meesten zijn meer bezig met dromen dan daadwerkelijk onderwerpen aankaarten die gericht zijn op het aanpakken van de problemen die er zich afspelen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik zeg niet dat de activiteiten die moslims verrichten fout of verkeerd zijn, integendeel. Waar ik me zorgen over maak is dat we te veel een eenrichtingsverkeer volgen. Laten we meer accent leggen op de problemen die er zijn. Geen mooi weer spelen. Niet alleen onderwerpen behandelen die alleen maar utopisch zijn. Ieder moslim weet inmiddels dat de islam een geweldige religie is, maar zijn probleem is niet het geloven daarin. Zijn probleem is dat hij de utopie van de islam die je hem preekt, niet weet te relateren met het gene waar hij zelf mee zit. De problemen van de moslimgemeenschap los je niet op, door ze te roepen naar de moskee te gaan om te bidden. Het woordje aliemaan (God’s bestaan beseffen) is geen toverdrankje dat je denkt een moslim daarmee te kunnen betoveren en verwachten dat hij opeens gelukkig wordt of een nieuwe koers in zijn leven gaat volgen.

Hoe vaak wel niet kwam ik dit soort retoriek tegen? Waarin wordt verteld tegen iemand dat als hij gewoon al-iemaan heeft, bidt en komt de zuilen van de islam na et cetera, dat dan voorspoed hem zal treffen en dat alles weer goed komt. Dit zie ik niet anders dan valse hoop geven die bij velen uiteindelijk enkel leidt tot teleurstelling in hun eigen medegelovigen en weleens zelfs het vertrouwen opgeven in hun geloof,  waardoor ze niet meer praktiserend worden of niet meer bewust leven naar het geloof.

Voorwaar, God verandert de toestand van een volk niet, totdat zij zichzelf veranderen (Koran 13: 11)

De verandering moet duidelijk van binnenuit komen en dat krijgen we pas voor elkaar als we onze tekortkomingen erkennen. Dat doen we als we zelfkritisch zijn in plaats van mooi weer te spelen. Vertellen hoe geweldig de islam is, is goed, maar er is meer nodig dan dat. Bespreek meer de toestanden waarin individuen of  waarin moslims in het algemeen zitten om gericht te werken aan een oplossing. Wij romantiseren de islam meer dan hoe het in de werkelijkheid eraan toe gaat.

Om je een concreet voorbeeld te geven van wat ik bedoel, zie dit artikel Moslims Ontwaak!. Ik geef het als voorbeeld om te laten zien waar het o.a. omgaat als het komt tot wereldproblemen. Maar een ander voorbeeld is simpelweg op lokaal niveau, zoals het aanpakken van de jeugdproblematiek en de jeugdcriminaliteit vanuit een islamitische, maatschappelijke, economische en psychologische perspectief. Hoeveel imams of moskeebesturen of moslimactivisten of islamitische organisaties hebben aangeklopt bij de overheid voor een samenwerking? Is het niet te triest voor woorden dat ik meer (salafistische) teksten tegenkom waarin wordt gewaarschuwd voor vriendschap met ongelovigen, dan teksten waarin we elkaar zouden moeten aansporen voor samenwerking en het streven naar het gene wat in het belang is van de gehele bevolking?

Wees realistisch en niet idealistisch!

Badr Youyou

Advertenties