Waar is de compassie van de politici gebleven?

Hoe komt het dat we geen politici meer hebben die zo vurig en met zo veel passie durven te spreken zoals in onderstaande video waarin Dylan Ratigan aan het woord is? Ik mis zulke persoonlijkheden. Mijn indruk is dat we in Nederland zeer terughoudend zijn en een overdreven vorm van voorzichtigheid hebben ontwikkeld na de WOII. We zijn soms iets te kritisch naar onszelf en wat te perfectionistisch geworden waardoor we niet meer met passie durven te vertellen over het gene waar we achter staan.

Hitler deed dat ooit en hij heeft die passie en vurigheid tijdens een speech gekaapt waardoor mensen niet meer durven te praten op die manier. Nu zijn politici bang of te politiek correct om zichzelf te zijn. Hitler was weliswaar de ergste racist en misdadiger van de eeuw of misschien zelfs van de hele geschiedenis, maar die passie en bevlogenheid daar benijd ik hem wel voor. Hij haatte de joden in hart en nieren en vanuit die overtuiging had hij een sterke drive om het publiek te kunnen overtuigen van zijn ‘dromen’ (wanen). Door wat er is gebeurd in WOII, durven politici spijtig genoeg niet meer op die manier te spreken. Ik heb het natuurlijk niet over de inhoud van Hitler’s speech, maar over de bevlogenheid. Ik denk dat politici bang zijn dat als ze passie en eerlijkheid in hun retoriek zouden gebruiken dat ze dan gauw door de pers geassocieerd zouden worden met Hitler.

Op de video hoor je Dylan Ratigan wel met bevlogenheid praten en dankzij zijn eerlijkheid die hij uitstraalt, heeft hij met dit gedeelte van deze uitzending veel kijkers kunnen intregeren. We hebben mensen nodig die durven te vertellen waar het omdraait. Maar ik heb het gevoel dat veel politici die hun intrede doen in de politiek al gauw zitten te dromen van hun toekomstige carrières zodra ze die politiek verlaten. Ze weten dat ze maar een paar jaar in de politiek kunnen blijven en dus plaats zullen moeten maken voor nieuwe zogenaamde ‘volksvertegenwoordigers’. Ik hoef niemand er op te wijzen dat als je in de tweede kamer komt te zitten of na een ministeriële functie dat daarna de deuren in de zakelijke wereld wijd voor je open gaan. Mijn indruk van de huidige politici zonder ze over één kam te willen scheren, is dat ze meer poppenkasten zijn geworden.

Werd het niet tijd dat we over onze angsten heen moeten stappen? We hebben politici nodig die op de eerste plaats eerlijk zijn naar zichzelf, die leven vanuit compassie. Politici die altruïstisch en onbaatzuchtig zijn. Politici die net zo vurig zijn als Hitler maar dan zijn tegenpool zijn. Politici die hun egoïsme afgezworen hebben en werkelijk een traantje wegpinken als ze mensen zien staan bij een voedselbank. Politici die niet letten op politieke correctheid, maar zeggen datgene waar ze achter staan. Politici die niet constant op stem peilingen letten en enkel gericht zijn op wat alleen het volk wilt horen. Een volk win je niet alleen met je politieke agenda, maar vooral met vertrouwen. De reden waarom een groot deel van de bevolking geen vertrouwen meer heeft in de politiek is omdat ze politici niet meer vertrouwen.

Het leven is kort. We gaan allemaal ooit sterven en niets van het materiële wat we verdienen of gespaard hebben nemen we mee naar het graf. Onze hersenen kunnen het niet verwerken wanneer we zouden beseffen dat er dagelijks meer dan 20.000 mensen aan de honger sterven. We hebben het geluk dat God (of noem het evolutie) ons heeft geschapen met een afweermechanisme die ons in staat stelt ernstige gebeurtenissen weg te wuiven in de vorm van verdringing. Als we in staat waren om werkelijk in te leven in de pijn van iedereen dan zou niemand aan zware trauma’s ontsnappen. We hebben het dus te danken aan die automatische verdringing dat we vrolijk door kunnen gaan met het leven ondanks dat we horen dat mensen aan de overkant van de wereld aan oorlogen en honger sterven. Maar betekent dit dat we dan helemaal met die verdringing meegaan en ons neer moeten leggen bij hoe het nu er aan toe gaat in ons land en in andere delen van de wereld?

Werd het niet tijd dat we eerlijk naar elkaar moeten zijn? Elkaar’s behoeften vervullen in plaats van alleen egoïstisch te denken? Om deze redenen allemaal ben ik een Occupy’er. Daarom ben ik ook tegen het ESM (Europees Stabiliteitsmechanisme). Ik ben niet tegen de banken, maar wel tegen het systeem achter de banken. Ik ben niet tegen het kapitalisme, maar wel tegen haar hebzucht. Ik ben niet tegen rijkdom en welvaart, maar wel tegen de exorbitante verdeling tussen arm en rijk. Ik ben niet tegen het afsluiten van leningen, maar wel tegen het creëren van fictief geld waar vervolgens ook nog eens op wordt verdiend middels rente. Ik ben niet tegen de democratie, maar ben tegen de schijndemocratie.

Let’s be a part of the 99 %! Let’s Occupy something!

Badr Youyou

Advertenties