Geloven in jezelf is een ethische eis om God correct te volgen

Een groot misverstand die mensen maken is dat ze denken dat het vertrouwen stellen in God voldoende is om hun psychische klachten te kunnen overwinnen. Heel stellig zeg ik dat het vertrouwen in God pas slaagt als mensen eerst in zichzelf geloven en dus een mate van vertrouwen dienen te hebben in zichzelf. Als dit volledig ontbreekt dan kan je zoveel als je wilt tegen iemand preken over het nut van een geloof, maar dankzij het feit dat hij niet in zichzelf gelooft, kan hij moeilijk de kracht vinden om te geloven in de aanwezigheid of in de kracht van God. Hij zal dan wel geloven dat hij op God moet vertrouwen, maar dan meestal vanuit de verkeerde uitgangspunten die onvermijdelijk zullen leiden tot o.a. extremisme en radicalisme.

Los hiervan allemaal, zijn er ook mensen die helemaal niet in een god geloven en die zelfs atheïstisch zijn. Toch onder hen zijn er diegenen die gelukkig zijn, goede gezinnen stichten en hun kinderen fatsoen mee hebben gegeven. Dit komt omdat het opvoeden van een kind die liefde, aandacht, genegenheid, warmte, waardering, vertrouwen et cetera mee heeft gekregen, heeft niets met een god of überhaupt met een geloof te maken. Elk kind kan deze eigenschappen meekrijgen mits zijn ouders hem die geven.

Er lopen genoeg praktiserende mensen rond die hun hele leven bidden, de Koran lezen en bewust zijn van hun geloof. Desondanks kunnen ze weinig veranderen aan bepaalde eigenschappen en hun wijze van handelen of hun manier van beoordelen et cetera.

Iemand kan bijvoorbeeld de hele dag bidden, maar hij kan moeilijk zijn zelfvertrouwen opkrikken waardoor hij vaak de verkeerde beslissingen neemt vanwege zijn onzekerheid. Zo zijn er mensen ook die bijvoorbeeld van hun geloof hebben geleerd dat ze hun kinderen en vrouwen goed moeten behandelen, maar dat komen ze bij lang niet na. Dit is een beetje hetzelfde verhaal als wanneer iemand al te goed weet dat roken slecht is voor zijn gezondheid, maar toch blijft roken.

Als je iets cognitief weet, betekent dat niet altijd dat je daar van ook overtuigd bent. Iemand met een psychische stoornis, zoals angst bijvoorbeeld, kan het niet makkelijk overwinnen met enkel bidden en geloven in God. Dat komt omdat angst een diepgewortelde emotie is die je geest sterker gijzelt dan enkel het geloven in God. Dit geldt ook voor meerdere psychische klachten. Probeer maar eens iemand die de fobie heeft van claustrofobie te overtuigen om in een afgesloten ruimte te gaan zitten. Geef hem een Koran of probeer wat je maar wilt proberen hem van het idee te overtuigen, dan zal hij vooralsnog die ruimte niet betreden. Dit geldt ook voor een meisje dat het gevoel heeft dat ze het nooit goed doet in de ogen van haar moeder. Zo een meisje zal zichzelf makkelijk perfectionistisch gedrag aanleren. De drang om perfectionistisch te zijn, kan ze niet afleren door middel van het lezen van de Koran of door te gaan bidden.

Het is daarom van groot belang dat mensen tijdens het opvoeden van hun kinderen de hoeveelheid liefde, aandacht, warmte, affectie, waardering et cetera die ze aan hen geven niet moeten onderschatten. Je kan je kind proberen te dwingen of zelfs met angst het geloof mee te geven, maar je hebt het bij hem al verpest door hem angst in te boezemen. Zijn beoordelingsvermogens is al verstoord doordat hij vanuit angst oordeelt en niet meer vanuit de overtuiging van zijn geloof.

Wil je een generatie kinderen creëren die op een correcte wijze in God geloven, dan zou je als eerste ze in zichzelf moeten laten geloven. Voed je kinderen niet met angst op, maar ook niet door ze te verwaarlozen of te negeren. Ook niet met verwijt en schuldgevoelens aanpraten. Met deze zojuist genoemde feiten, pleeg je een aanslag op de persoonlijkheid en het karakter van je kinderen. Als jij je afspraken met je kinderen niet nakomt, dan ben je als ouder niet geloofwaardig genoeg om ze te leren aan de afspraken te houden. Als je angst en boosheid naar kinderen uitstraalt en hen dat (onbewust) meegeeft, dan  ben je ook niet geloofwaardig voor ze wanneer je ze wilt leren om God lief te hebben, want het kwaad is al geschiedt. Om dan het tij te keren moet je dan als eerste je excuses aanbieden aan je kind… en ja, dit laatste heb je goed gelezen. Weinig ouders bieden hun excuses aan aan hun kinderen terwijl dat een grote stap is tot verzoening om een nieuw begin met ze te beginnen.

Lees ook:

Kinderen zijn geen bezit – De ideale islamitische ouder

Badr Youyou

Advertenties