De traumatische ervaringen van een Palestijns kind

Kinderen hebben een onbewuste mechanisme die weliswaar verdrongen is, maar die nog steeds tegen hen zegt dat ze kwetsbaar en afhankelijk zijn van hun ouders.

Een kind weet al te goed dat hij niet zonder zijn ouders kan. Dat is de reden waarom een klein kind al snel huilt wanneer hij zijn moeder kwijt is geraakt in een plek dat voor hem vreemd is en ver staat van zijn huis. Het huis waar hij is geboren of waarin hij is opgegroeid naast zijn moeder (ouders) is ook zijn veilige omgeving. Sta daarom dus niet versteld dat wanneer een kind die voor het eerst naar de peuterspeelzaal gaat weleens wil huilen als zijn moeder hem achterlaat. Het kind voelt zich op dat moment in de steek gelaten.

Menig mensen herinneren nog hun eerste dag bij een peuterspeelzaal. Soms gaat dat gepaard met huilen en soms niet (hangt van veel factoren af). Het feit dat iemand dat nog altijd kan herinneren is een teken dat het dus veel met hem heeft gedaan. Onze afweermechanismen in onze hersenen proberen het achteraf te bagatelliseren door bij ons het gevoel te willen wekken dat het ‘meeviel’. In werkelijkheid was die ene ervaring wel degelijk traumatisch, maar het kind of de volwassen staat daar niet bij stil omdat het verdrongen wordt. Verdringing betekent dat je een nare ervaring uit je verleden onbewust onderdrukt en doet alsof het niet is gebeurd. Je doet alsof er niets is aan de hand. Maar het heeft wel degelijk effect en invloed in je dagelijks leven. Je hebt het alleen niet in de gaten en je kan je huidige problemen waar je mee te kampen hebt niet in verband brengen met die nare ervaring uit je verleden. Daarom heet dat verdringing. De meeste mensen vergissen zich behoorlijk hierin en ze onderschatten het probleem. Omdat ze het een kind van de buitenkant zien lachen, spelen en dat hij rustig is, concluderen ze onterecht dat er niets aan de hand is. Ze hebben niet in de gaten dat het kind die nare ervaringen verdrongen heeft. Om dit beter uit te leggen geef ik een voorbeeld: Een kind kan zelfs seksueel misbruikt worden. Hij kan zowel fysiek als psychisch mishandeld worden, maar een paar uren later of de  een dag daarna kan hij gewoon weer lachen en spelen. Dit is dus te danken aan die verdringing. Mensen beoordelen het kind van de buitenkant. Ze beseffen niet dat God (of noem het maar de natuur als je wilt) het kind het vermogen heeft gegeven dat hij heeft geleerd om te overleven door middel van het mechanisme ‘zichzelf-voor-de-gek-houden’.

Een Palestijnse kind huilt bij de ruïnes van zijn huis die door Israëlische bezetters werd gesloopt

Wanneer dus zo een kind huilt omdat hij zijn moeder kwijt is geraakt of omdat ze hem voor het eerst achterliet bij een peuterspeelzaal, is dat dus een nare ervaring. Als dat al een aanslag is op de psychische gesteldheid van een kind, hoe zit het dan met de gesteldheid van een Palestijns kindje wiens huis gesloopt is door de Zionisten? Je moet je dan voorstellen dat dit kind zwaar getraumatiseerd is geraakt. Zijn huis is zijn meest veilige omgeving, maar die heeft hij kwijt geraakt. Ik neig om dit psychologisch te willen uitleggen, maar dan ga ik allerlei vaktermen erbij halen op het gebied van neurologie om daarmee uit te leggen hoe dat in het brein werkt en wat het allemaal veroorzaakt met de psychische gesteldheid van zo een kind, maar dat wil ik de lezer allemaal besparen. Het enige feit wat men dient te weten is dat dit soort ervaringen een zware aanslag zijn op de psychische toestand van zo een kind. Het enige wat je hoeft te weten is dat kinderen zich afhankelijk voelen van hun ouders en dat ze de kerngedachte hanteren van ‘zonder mijn ouders/ huis, ga ik dood’. Er komt angst bij kijken dat leidt tot verdriet, onzekerheid en wanhoop. De stresshormonen gieren door het lichaam van zo een kind. Hij zal vanaf dat moment leven met een gevoel van onzekerheid, maar er komt ook naar mate hij ouder wordt woede bij kijken. Die woede schakelt zich om in haat en wrok. De gevolgen mag je dan zelf invullen…

Badr Youyou

Advertenties