Claim de waarheid niet voor jezelf want je bent God niet

Veel moslims wanneer ze een tekst of artikel willen schrijven over de islam, dan proberen ze zoveel mogelijk bronnen van de islam te gebruiken als ‘bewijs’ om hun gelijke aan te tonen. Een moslim die dit leest herkent dit meteen.

Diegenen die mijn columns meerdere malen hebben gelezen moeten wel gemerkt hebben dat ik niet te vaak de bronnen van de islam (Koran en hadieth: overleveringen van Mohammed vzmh) gebruik. Ik gebruik ze nog steeds, maar dan minimaal. Alleen als het echt nodig is of wanneer het om een fundamenteel iets gaat wat behoeft onomstotelijk bewijs, dan wil ik nog weleens wat verzen uit de Koran of overleveringen van de profeet aanhalen.

Dat doe ik niet zo maar, maar het is een bewuste instelling die ik pak weg al 15 jaar neem. Tot ongeveer mijn 25ste was ik fanatiek bezig met het schrijven en te willen bewijzen uit de twee bronnen. Ik schreef teksten waarvan bijna de helft of meer zelfs alleen maar uit verwijzingen naar de bronnen bestonden. Dat heb ik mezelf afgeleerd vanwege de volgende redenen:

De Koran is voor de moslims een ‘bovennatuurlijk’ Boek. Wij geloven dat het God’s Woord is die hij op de profeet heeft geopenbaard. Het is voor moslims een geschenk van ongekende grootte, maar tegelijkertijd een uiterst zware last op de schouders wanneer we het gebruiken. Moslimgeleerden zijn het unaniem met elkaar eens dat geen enkele mens op aarde behalve de profeet zelf, kan claimen dat hij de Koran precies begrijpt zoals het is. Mensen kunnen buiten de eenduidige verzen slechts een interpretatie geven en suggereren over de betekenis van de verzen uit de Koran. De meeste verzen in de Koran worden beschouwd als meerduidig wat betekent dat ze voor verschillende interpretaties vatbaar zijn.

Wanneer een moslim de Koran gebruikt om zijn gelijke te bewijzen dan dient hij te beseffen dat hij een grote verantwoordelijkheid op dat moment draagt die in het hiernamaals voor of tegen hem gebruikt kan worden. Een bekende islamitische geleerde genaamd: Ibn Al Qayyim die aan het eind van de dertiende eeuw leefde schreef hierover in zijn befaamde boek ‘I’laam ul Muwaqqi’een ‘an Rabb il ‘Aalameen’, grof vertaald: ‘Informatie voor diegenen die namens de Heer der werelden schrijven’.

In zijn boek waarschuwt hij mensen die namens God iets vertellen of schrijven. Als je de Koran gebruikt als bewijs, dan ben je op dat moment de rol van God  aan het vervullen. Je bent namens God aan het spreken en beweer je dus de ‘Waarheid’ in pacht te hebben.

Als je hierbij stil staat dan zou je als moslim uit ‘angst’ gaan beven van de verantwoordelijkheid die dit met zich meedraagt. Toch zijn het weinig moslims die dit gegeven echt beseffen. Moslims die dit lezen weten waar ik het over heb. Als je op het internet gaat surfen, dan tref je een heleboel moslims die makkelijk God’s woorden gebruiken om hun gelijke te bewijzen.

Vijftien jaar geleden heeft Ibn Al Qayyim mij wakker geschud. Het was een openbaring toen ik dat las want ik vond het destijds zelf ook niet kloppen. Ik ging daarvoor met de massa mee omdat ik dacht dat je bij alles wat je zegt altijd ‘bewijzen’ moet gebruiken. Maar wat mij erg dwars zat is dat ik bij mezelf had ontdekt dat deze bewering niet klopte. Het viel me namelijk op dat een heleboel mensen in werkelijkheid meer hun eigen gelijke wilden halen (ego strelen) dan dat ze de islam zelf een gunst deden.

Veel mensen beseffen niet dat iedereen een eigen verkleurde ‘waarheid’ heeft. Onze hersenen zijn niet geschapen om alles te kunnen waarnemen met een en al zelfde bril. Dat is haast onmogelijk. Dit is de reden waarom God in de Koran vermeld:

“Als jouw Heer het had gewild, had Hij de mensen tot één gemeenschap gemaakt, maar zij blijven het oneens” (Hoed: 118)”

Dit is een bijzondere vers. Hierin maakt God twee dingen duidelijk: Hij richt zich tot alle mensen en dus niet enkel tot moslims en ten tweede; Hij bevestigt dat mensen voor eeuwig het oneens met elkaar zullen zijn. Aan een meningsverschil zal niemand ontkomen en dat betekent dat niemand kan beweren dat zijn ‘waarheid’ de Waarheid is.

Mensen kunnen hoogstens dicht bij de waarheid komen, maar niet de Waarheid zelf in pacht hebben. Dit is in feite iets waar mensen bij stil moeten staan. Voornamelijk moslims die neigen hun ‘waarheid’ aan anderen te willen opleggen of die ze al te graag willen overtuigen van hun gelijke.

Wat de zo juiste vers ook belichaamt is het feit dat mensen van nature divers zijn en dat die diversiteit een genade is voor de gehele mensheid. Het heeft als bedoeling om elkaar aan te vullen en niet om voor elkaar in te vullen wie wel en wie niet de waarheid in pacht heeft. Dit is ook de reden waarom de Profeet Mohammed zelf – die moslims beschouwen als de nobelste man op aarde ooit – niet als taak had om mensen te bekeren tot de islam, maar dat hij slechts als ‘waarschuwer’ diende:

“21 Vermaan dan; jij bent slechts een vermaner. 22 Jij bent geen heerser over hen.
” (Koran: De Bedekker)

Zelfs de boodschapper van God in wie wij moslims geloven dat hij wel de waarheid in pacht had (omdat hij God’s boodschapper was), kon vooralsnog zijn boodschap niet opleggen op anderen. Hij was zoals het in de zo juiste vers staat, slechts een waarschuwer.

Daarom kom ik terug bij het begin en wil ik mensen graag laten beseffen dat ze Gods woorden niet voor zichzelf moeten gaan claimen om te beweren dat zij de waarheid in pacht hebben en dus meer recht hebben op iets dan de rest. Mijn advies is om daarom te vermijden dat je de Koran gaat gebruiken als doel om je mening als individu op een ander op te leggen.

“56 Jij (Mohammed) kunt wie jij lief hebt niet op het goede pad brengen, maar God brengt wie Hij wil op het goede pad en Hij kent hen die het goede pad volgen het best. (De verhalen: 56)

Ten tweede:

De andere reden waarom ik zo min mogelijk bronnen van de islam gebruik, is omdat God zelf ons het vermogen heeft gegeven om na te denken. Moslims geloven dat de islam niet indruist tegen de wetten van de natuur, maar dat het een natuurlijke religie is die zich volledig aansluit bij de natuur en de behoeften van de mens. God gaf de mens het vermogen om na te denken en verwerpt het na-apen van anderen. In tientallen verzen uit de Koran kom je bij de afsluiting van een vers regelmatig zinnen zoals:

“Zo maakt God aan jullie de tekenen duidelijk. Misschien zullen jullie nadenken” (Koe: 219)

“Die God staande, zittende en op hun zij liggende gedenken en die over de schepping van de hemelen en de aarde nadenken” (Aal Imraan: 191)

“Zo zetten Wij de tekenen uiteen voor mensen die nadenken.” (Koran: Jonas: 24)

En zo zijn er nog tig verschillende verzen waarin God ons duidelijk wil maken over het belang van de geest en dat we die moeten gebruiken en het zijn er nog veel meer dan die ik zojuist genoemd heb.

Ook bestrijd God dat mensen anderen na-apen. Zelfs wat je van je ouders mee hebt gekregen dien je kritisch te bekijken. Een echte moslim is niet diegene die de islam klakkeloos aannam ondanks dat zijn ouders die hem hebben gegeven, maar een echte moslim is diegene die een leeftijd bereikt heeft en zelf over zijn geloof na heeft gedacht. Iemand die tot het besef is gekomen dat de islam zijn waarheid is. We vinden ook meerdere verzen in de Koran waarin God verschillende gemeenschappen heeft verwittigd omdat ze vast zaten bij datgene wat ze van hun ouders geërfd hebben en zonder na te denken dat klakkeloos bleven nadoen:

“Wij hebben gemerkt dat onze vaderen tot een [geloofs]gemeenschap behoorden en in hun spoor gaan wij verder.” (Koran Al-Zokhrof: 22)

“28 En wanneer zij iets gruwelijks doen zeggen zij: “Wij hebben bevonden dat onze vaderen er zich aan hielden en God heeft het ons bevolen.” Zeg: “God beveelt geen gruwelijkheid. Zeggen jullie over God soms iets wat jullie niet weten?” (Koran: De Kantelen 28)

Naast dit allemaal komt er ook nog eens bij dat God schiep mensen met de zogeheten ‘fitrah’. Dat is een natuurlijke aanleg om een goede mens te zijn die iemand al bij zijn geboorte meekrijgt. De islam zegt dat alle mensen van nature streven naar het gene wat goed is en willen geen kwaad verrichten. Het is het milieu en de opvoeding die ze krijgen die hen kan veranderen en aanzetten tot het plegen van het kwade. Het feit dat de mens van nature neigt om het goede te verrichten betekent het dat hij dat alleen kan doen dankzij zijn verstand en niet door toevalligheden.

In tegenstelling tot dus wat menig anti-religieuze mensen denken, is dus de islam een religie waarbij juist je verstand moet gebruiken.

“22 En tot Zijn tekenen behoren de schepping van de hemelen en de aarde en het verschil in jullie talen en kleuren. Daarin zijn tekenen voor de wereldbewoners.” (Koran Romeinen 22)

Badr Youyou

Advertenties