Democratie en islam

Moslims die tegen de democratie zijn en daar vallen o.a. Hizb-u-Tahrir leden en wahabisten er onder, gebruiken een ouderwetse leer om een term te definiëren. Daarom worden ze niet voor niets ‘Dhahiriyoun‘ genoemd. Het betekent: Mensen die iets oppervlakkig beoordelen. Vraag elke geleerde van het salafisme dan zal hij democratie definiëren op de Griekse manier. ‘Demos’ en ‘cratos’, wat neer komt op: macht aan het volk. Wat ze verder zeggen is dat macht mag enkel aan God toegekend worden, maar daar kom ik zo op terug.

Als we ons vastplakken aan deze definitie wat in feite beschouwd mag worden als een ouderwetse definitie, dan klampen we ons vast aan het verleden zonder dat we naar het heden en de realiteit kijken. Laten we dan een andere voorbeeld nemen om dit beter uit te leggen. Neem de term ‘piraterij’ bijvoorbeeld. De ouderwetse uitleg is dat piraterij betekent een groep zeemannen die vroeger met schepen andere schepen aanvielen en hen beroofden van hun goederen. Heden ten dage wanneer iemand de term ‘piraterij’ hoort dan denkt hij meer aan vrijheid op het internet, dat mensen mogen uploaden en downloaden wat ze willen zonder dat er vanuit een hogere macht censuur wordt gepleegd of dat mensen hiervoor worden vervolgd. Dit is precies hetzelfde met de definitie van democratie van het heden.

Vandaag de dag heeft democratie een geheel andere betekenis. Democratie van het heden gaat gepaard met vrijheid in plaats van onderdrukking. Vrijheid van meningsuiting ipv censuur. Gelijkheid ipv ongelijkheid, rechten van de mens, vrijheid om te geloven, maar vooral ook vrije verkiezingen. Dat de bevolking mag zelf uitkiezen door wie ze geregeerd worden zonder dat ze onderdrukt worden of dat er fraude wordt gepleegd tijdens de verkiezingen. Afgezien hiervan is het ook in de islam een feit dat wie de macht heeft is het volk. Laat je niet misleiden door wat salafisten zeggen dat de macht enkel aan God is toe te kennen. Wie zoiets zegt, probeert de lezer of de luisteraar te misleiden met een stukje wat deels waarheid klinkt, maar is niet toepasselijk op het gene waar men het over heeft.

Als iemand zegt dat het God is die macht heeft en niet het volk, dan misleidt hij het publiek met als het ware een misplaatste waarheid. Ten eerste dienen we een onderscheid te maken tussen God’s macht over de mensen en de macht van een regering. De macht van God in een brede zin gaat niet over de macht van een overheid. Dat zijn twee verschillende dingen. God heeft macht over mij en over iedereen aangezien mijn leven sowieso volledig van Hem afhankelijk is. We zeggen dat het God is die ons voorziet van levensbehoeften en dat Hij als enige de macht heeft over leven en dood. God heeft macht over mijn adem en mijn beweging en zonder die ‘Macht’ kom ik geen seconde verder. Deze soort macht is niet de macht dus waar we het over hebben. Dus blijft er één soort macht en dat is de macht die te maken heeft met ‘regeren’.

Wat anti-democraten (salafisten en Hizb-u-Tahrir aanhangers o.a.) zeggen is dat er alleen geregeerd mag worden met God’s wetten en dat het volk die keuze niet heeft. Volgens hen moet er een leider opstaan die dus namens God met God’s wetten regeert. Ten eerste: de leider moet gekozen worden door middel van de zogeheten bay`ah. Bay`ah betekent ‘trouw zweren’. Dit is op zich al een vorm van verkiezingen die democratisch moeten verlopen. Je geeft er mee aan dat je akkoord gaat dat deze persoon je leider wordt en dus achter hem gaat staan. Stel dat we zouden leven in een zogenaamde ‘sharia-staat’ (een term dat nergens opslaat, maar dat vraagt om een aparte column). Hiermee bedoelen we dus een land dat geregeerd zal worden met wetten conform de islam. Desondanks zijn er vooralsnog verschillende (islamitische) partijen die mee doen aan de verkiezingen, al is de islam de basis van al deze partijen. Het kan niet zo zijn dat er maar één partij kan bestaan aangezien de islam zelf op verschillende manier geïnterpreteerd kan worden. Vooralsnog moeten moslims dus de vrijheid hebben om te kiezen voor een leider van de partij waarin ze zich thuis voelen. In dit geval is er dus sprake van een democratische stap. Namelijk dat het volk het recht heeft om haar mening te geven welke partij ze kiest en op wie ze wilt gaan stemmen zonder angst, censuur of enige vorm van fraude of tirannie.

Tot nu toe heb ik het over een land waarvan de meerderheid van de bevolking islamitisch is en dus wilt kiezen voor een partij die de islam als basis heeft.  Zo’n land in feite bestaat niet en zal ook nooit bestaan. Kijk nu naar de islamitische wereld en dan zal je zien dat er vrijwel in alle moslimlanden verschillende soorten partijen hebt. Zelfs communistische partijen bestaan in de meest voorkomende moslimlanden. Salafisten menen dat er in een moslimland geen communistische partij mag bestaan, want communisten geloven niet in God en willen een systeem neerzetten die antikapitalistisch is et cetera. Deze mening is in feite uiterst oppervlakkig, want in feite als je de bronnen van de islam raadpleegt is er nergens te vinden dat er geen partij mag bestaan die niet islamitisch is. Iedereen heeft recht om een eigen partij te hebben inclusief de minderheden in een moslimland. Als er christenen en joden wonen binnen een islamitisch land, dan hebben ze het volledig recht om een eigen partij te hebben waar ze op mogen stemmen naast de andere islamitische partijen. Zelfs een moslim kan door niemand tegen gehouden worden om te stemmen op een communistische partij als hij dat wilt. Dit staat natuurlijk geheel los van wat de islam daar zelf over zegt. De islam verbiedt mij om alcohol te consumeren, maar het betekent niet dat een mens dat mij mag verbieden. Ik ben uiteindelijk zelf verantwoordelijk voor mijn daden naar God toe en niet de mensen.

Laten we hier duidelijk geen misverstand van maken. Stel dat er ook moslims zijn die geen vertrouwen hebben in een zogenaamde islamitische partij, maar wel vertrouwen hebben in een partij dat minder islamitisch is, die in hun ogen rechtvaardiger lijkt, dan hebben ze ook het recht om voor deze partij te kiezen. Niemand kan hen namens de islam dat verbieden.

Een van de grote misleidingen die een heleboel antidemocraten gebruiken is enkele verzen uit de Koran waar ze mee het publiek op een dwalende spoor proberen te zetten. Het gaat om de drie bekende verzen:

‘En wie niet oordeel vellen volgens wat God heeft neergezonden, dat zijn de ongelovigen’.

‘En wie niet oordeel vellen volgens wat God heeft neergezonden, dat zijn de onrechtplegers’.

‘En wie niet oordeel vellen volgens wat God heeft neergezonden, dat zijn de verdorvenen’.

Alle drie verzen staan in hoofdstuk de Tafel.

Elke moslim die minimale kennis heeft van de islam zou snel en makkelijk een voor de hand liggend conclusie trekken als hij deze drie verzen leest. In het Arabisch gebruikt God de term ‘hukm’ wat betekent: ‘oordeel’. De zo juiste vertalingen wat ik heb gebruikt komen goed overeen met de woorden in het Arabisch. Maar anti-demcraten leggen de term ‘yahkum’ (oordelen), vaak uit als ‘regeren’. Dit is een grote schending van de uitleg van de Koran, want het wijkt enorm af van de oorspronkelijke betekenis van de verzen. In de verzen gaat het duidelijk over juridische zaken. God beveelt in meerdere verzen in de Koran dat bij een juridisch geschil men dient inderdaad de Koran, daarna de profeet en daarna de geleerden of de verantwoordelijken te raadplegen om een oordeel te vellen over onderwerp. Dit allemaal staat geheel los van het vormen van een regering of verkiezingen. Een wetgeving is maar een klein onderdeel van een overheid als geheel. Dit schijnen veel moslims niet te beseffen terwijl dit erg cruciaal is om te begrijpen dat het vormen van een regering of het kiezen er van los staat van een juridische oordeel.

In de islam bestaat sowieso geen theocratie. Dus er kan geen leider bestaan die kan beweren dat hij weet wat God’s wetten zijn en dat we hem dus verplicht moeten gaan volgen. Wat er wel bestaat zijn verschillende (islamitische) politieke partijen die allemaal beweren dat ze het beste programma hebben, maar het is uiteindelijk aan het volk om te kiezen welke van deze partijen de beste is.

Mensen moeten zich niet laten misleiden door de salafisten van Saoedi-Arabië met hun oppervlakkige manier van uitleg van de islam. Als het aan hen ligt gaan we terug in de tijd en staat elke ontwikkeling in de weg onder het mom van bid`ahs (verzinsels) wat haram zou zijn. Van salafisten mag je amper iets omdat hun uitgangspunten is dat ze in een heleboel zaken graag het harame zoeken. Zelfs als iets niet haram is, dan gaan ze kijken of er zaken om heen zijn die wel haram zijn om vooralsnog dat oorspronkelijke haram te verklaren. Het salafisme van Mohammed Ibn Abdul Wahhab is een kromme dwalende leer en is in feite een Britse gesteunde vorm van ‘islam’ om juist het zionisme, de Britten en de Amerikanen te dienen. Hoe meer afstand van het wahabisme hoe beter dat is voor de islamitische wereld overal.

Badr Youyou

Advertenties