Ik heb de waarheid in pacht

Een ieder bekijkt naar de dingen anders. Als je een mes neerlegt op een tafel en stel een crimineel ziet dat mes, dan is het eerste waar aan hij zou denken: ‘hey! Een wapen waar ik mee kan dreigen!’. Stel dat een kok dat mes ziet, dan zou hij denken: ‘Hey, handig voor mijn keuken!’.

Beide zien ze hetzelfde mes, maar een ieder associeert dat mes met iets dat veel zegt over zichzelf. Dit doen wij dus ook met ons geloof en met alles wat we dagelijks meemaken. We lezen wat we willen lezen en niet zoals het staat. We zoeken naar het gene wat strookt met onze eigen gevoelens en we interpreteren het ook op de manier die met onze mentaliteit strookt. Een ieder creëert als het ware zijn eigen ‘waarheid’. Daarom is er nooit sprake van ‘De waarheid’. Niemand kan beweren dat hij ‘de waarheid’ in pacht heeft. Diegene die daadwerkelijk de waarheid kent, kan zichzelf de staat geven van een god en dat is dus niemand. Het enige wat je kan, is hoogstens dicht bij de waarheid zitten, maar dat kan jij vooralsnog niet zelf bepalen laat staan opleggen.

Je weet bij dezen dat wanneer mensen die dan iets willen opleggen op anderen omdat ze zeggen dat dit ‘de islam’ is, dat we dan te maken hebben met types die in feite zelf niet weten wat ze zeggen en het is uiteraard ook gevaarlijk.

Mensen die de drang hebben anderen te vertellen hoe iets moet en wat beter voor hen is, doen dat omdat het hen een gevoel geeft van ‘zelfverzekerdheid’. Maar in het echt voelen ze zich alles behalve zelfverzekerd. Ze voelen precies het tegenovergestelde. Wanneer je van binnen erg onzeker voelt, dan wil je dat al te graag vanuit de buiten kant verbergen. Er is op zich niets mis met onzekerheid. Iedereen is dat weleens. De onzekerheid waar ik het over heb, heeft meer te maken met een zeer laag zelfbeeld in combinatie met een innerlijke ontevredenheid wat uitmond in een frustratie over de eigen persoonlijkheid. Geloof of welke ideologie dan ook biedt hier een alternatief voor. Als ze het geloof omarmen dan hebben ze het gevoel dat ze opeens weten waar het leven omdraait. Ze voelen dat ze opeens een doel hebben in dit leven wat voorheen niet het geval was. Ze hebben opeens een streven en iets gevonden wat ze zeer de moeite waard vinden om er voor te leven en desnoods om er voor dood te gaan zoals dat het geval is bij radicalen en terroristen.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat wanneer zo een persoon erg onzeker is, dan wil hij dat natuurlijk niet uitstralen. Hij heeft dan juist de drang om zelfverzekerd over te komen en om dat te realiseren gaat hij dan praten en gedragen op een manier alsof hij de waarheid in pacht heeft. Dit is in feite de reden waarom radicalen, extremisten, maar ook sommige nieuwe bekeerde moslims of die teruggekeerd zijn tot het geloof, zich dan roomser dan de paus gedragen. Dat komt door dat enthousiasme in het begin en die blijheid (na meestal een droevig verleden) dat ze in zichzelf hebben ‘gevonden’.

Dit geldt in feite voor alle bevolkingsgroepen. Niet slechts voor moslims, maar helaas omdat de islam in theorie een aantrekkelijk geloof is waarbij iedere moslim zich thuis voelt, heeft dat ook een ‘nadelig’ impact op nieuwe moslims die niet goed begeleidt worden. De jongeren van tegenwoordig zijn in het begin heel kwetsbaar en broos. Ze worden makkelijke prooien van bijvoorbeeld het salafisme of voor Hizb-u-Tahrir die een aanlokkelijke manier hebben van overtuiging. Beide ideologieën zijn zeer makkelijk te begrijpen en te accepteren. Je hoeft helemaal geen kennisachtergrond te hebben om dan te vallen voor hun drogredenering die zeer aannemelijk lijkt en aanlokkelijk is. Vooral wanneer je als jongere op zoek bent naar uitdagingen en je krijgt te horen dat Utopia nabij is. Door middel van jouw streven is ze dan heel dichtbij. Jongeren en vals dilemma denkers vinden dit een geweldig iets. De gelukshormonen (endorfine om precies te zijn) gieren letterlijk door hun lijf bij het zien van zwarte vlaggen… Dat gevoel van ‘overwinning’, ‘macht’ en ‘glorie’… vul maar in. Dat verklaart ook waarom ze op video’s een retoriek houden waarin ze zich voordoen als de veroveraars van de wereld. Dat binnenkort de zwarte vlaggen op het Witte Huis zullen wapperen. Ze geloven heel sterk in hun eigen fantasie die ze zichzelf wijs hebben gemaakt als ‘de waarheid’.

Regelmatig verwijs ik naar een Youtube filmpje (zie onderaan). Het filmpje weerspiegelt heel sterk wat ik zojuist heb getypt. Wat je er in ziet is een grote groep salafisten uit Tunesië. Daarin zie je overduidelijk deze euforie en enthousiasme die ik bedoel. Bekijk de video geheel.Veel schreeuwerige salafisten, harde en stoere taal. Ze proberen heel machtig en sterk te overkomen en ze geloven ook letterlijk dat ze heel wat zijn. Ze geloven dat ze binnenkort Utopia zullen oprichten en met Utopia bedoel ik dus de ‘islamitische staat’ (kalifaat). Het land van melk en honing, waar iedereen in een Duizend & één Nacht sprookjesland woont. Je ziet verder hoe ze zich erg stoer gedragen en daarmee bedoel ik fysiek ook. Allerlei Ninja en Bruce Lee toestanden. Ze geloven dat ze heel gauw de Amerikanen zullen verslaan en dat de wereld ook zich aan hen gaat overgeven als iedereen het maar doet op hun manier. De tweede video er onder verwijst naar een beroemde Egyptische salafist genaamd Ishaaq Al Howeiny die ook dezelfde stoere taal gebruikt, maar dan met iets te veel fantasie. Beide video’s zijn in het Engels ondertiteld.

Dit zijn in feite de gevolgen van gebrek aan een natuurlijke en sterke persoonlijkheid. Iemand die van nature zelfverzekerd is, acteert dat niet en blijft ook realistisch. Wat je in de video ziet is een ‘gemaakte’ stoerheid en een afgedwongen ‘zelfverzekerdheid’. Dat doen ze om die innerlijke onzekerheid die hen van binnen vreet te compenseren, maar vooral om het te verbergen voor zichzelf. Dit doen ze totaal niet bewust. Dit is een psychisch proces. Dit kan je vergelijken met een narcist. Een narcist is iemand die zichzelf geweldig vindt. Hij weet het altijd beter en praat veel lof over zichzelf. De mening van anderen vindt hij niet belangrijk, want hij weet het altijd beter. Het verschil met deze religieuze fanatici is dat ze het doen namens een geloof. Ze laten zich gedirigeerd worden door het gene wat ze lezen en gepreekt wordt door hun geestelijke leiders die ze meer aanbidden dan de islam zelf. Ze zijn als het ware geconditioneerd. Daarom hebben ze het zelf niet in de gaten en geloven ze ook heel sterk dat waarin zij geloven ook echt de waarheid is.

Nog een laatst iets over een heleboel niet-moslims die graag de islam bashen vanwege deze fanatici:

Als je gelooft dat de islam mensen leert om fanatiek en radicaal te worden, dan heb je in feite te weinig kaas gegeten van deze materie. Op de eerste plaats, te weinig geweten over de islam zelf als geloof en leer en mocht het wel zo zijn dat je er over ging lezen, dan heb je boeken gelezen die zich precies aansluiten bij je mentaliteit die er niet op uit was om objectief de islam te bestuderen. Ten tweede, je liet je meeslepen door de algemene opinie van de massa die men te danken heeft aan o.a. de mainstream media. Ook deze soort mensen die de islam proberen in het negatieve daglicht te stellen, lijden aan drogreden en vals dilemma. Dat is ook de reden waarom je gauw merkt dat de meesten van hen aanhangers of dat ze sympathiseren met Geert Wilders en consorten. Het is namelijk zeer voor de hand liggend om iets af te keuren en te bashen dan dat men het op een nuchtere en objectieve manier bekijkt of bestudeert. Dit vereist een vrije geest die zich niet laat beïnvloeden door de hysterie van de massa en zo maar wat iemand roept. Sterker nog: de mentaliteit van een islambasher verschilt weinig van de radicale moslims die in dit geval het hele ‘Westen’ bashen. De achterliggende mentaliteit en manier van conclusies trekken (vals dilemma en drogreden dus) is precies hetzelfde.

Badr Youyou

Salafistische Tunesiërs:

De Egyptische salafist ِAbu Ishaq Al Howeyni vertelt hoe hij de jihad ziet:

Advertenties