Innerlijke harmonie en de toestand van de moslims

Wij Marokkanen/ Moslims over het algemeen zijn minder individualistisch dan Westerlingen. Deels heeft het te maken met het geloof die wij volop misbruiken. De islam beveelt ons om onze ouders te respecteren, te gehoorzamen, hen te verzorgen et cetera. Een heleboel ouders maken daar goed misbruik van, dat ze in sommige gevallen zo ver gaan door zelfs een deel van de salaris van hun zonen of dochters durven op te eisen. Omdat veel ouders uit onze culturen onderontwikkeld zijn, spelen ze ook sterk op de gevoelens van hun kinderen zoals bijvoorbeeld het aanwakkeren van schuldgevoelens. Met name vaders hebben de neiging om over hun financiële situatie en omstandigheden te zeuren in het bijzijn van hun kinderen. Alsof dat niet erg genoeg is, zijn er onder hen diegenen die bij hun kinderen schuldgevoelens wekken door te klagen dat deze kinderen te veel consumeren. Er wordt geklaagd over stroom, voedsel, niet op vakantie naar geboorteland kunnen gaan, et cetera). Kinderen krijgen op een gegeven moment het gevoel dat hun ouders spijt hebben dat ze hen op de wereld hebben gebracht. Dit heeft veel jongeren en volwassenen van de tweede en derde generatie genekt. Ze zijn opgegroeid met schuldgevoelens. Gevoelens van ongewenst te zijn, gevoelens dat ze niets bijdragen. Jongens voelen zich niet man genoeg en meisjes die denken dat ze niet goed genoeg zijn (wat leidt tot perfectionistisch gedrag).

Om even een misverstand weg te nemen: het bovenste komt ook voor bij niet-moslims of Westerlingen in het algemeen, maar vergeleken met ons (Marokkanen/ Turken of laat ik zeggen moslims van islamitische afkomst) is dat alleen veel erger. Bij de Turkse gemeenschap bijvoorbeeld speelt familie-eer een veel belangrijkere rol, wat dus betekent dat de naam van de familie hoog moet zitten. Wat anderen van de familie denken en hoe er naar ze wordt gekeken is belangrijker dan wat je als individu wilt en de keuzes die je zelf maakt. Het kan in sommige gevallen zelfs je leven kosten als je de familie-eer beschadigt.

Westerlingen hebben zich na de verlichting een beetje geleerd zich daarvan los te koppelen. Individualisme is in het Westen belangrijker geworden. Wat je zelf kiest gaat boven wat anderen van je verwachten. Soms schieten ze daarin iets door waardoor er bijvoorbeeld kinderen zijn die te weinig respect tonen aan hun ouders. Zoals de ouders minder bezoeken if gewoon in de omgangsvormen waarin een ouder behandeld wordt als een soort vriend met minder respect of gezag. Dit zeg ik zonder weer *Westerlingen* over één kam te willen scheren.

Als wij (moslims) bepaalde ontwikkelingen doormaken door bijvoorbeeld onszelf beter te leren kennen, dan zal dat ons ook helpen de islam beter te begrijpen. Op dit moment gaat het niet zo goed met ons omdat we deels het geloof uitleggen, interpreteren en er naar handelen op de manier zoals onze (minder ontwikkelde) gevoelens dat opvatten. We kijken naar de islam die meer bij onze minderwaardigheidscomplexen past, die wij van huis uit mee hebben gekregen, dan met een nuchtere blik gebaseerd op positieve ontwikkelde gevoelens. Dat is de reden waarom in het geval van veel praktiserende moslims merk je dat ze zich dogmatisch gedragen. Op het moment wanneer ze bekeren of herkeren tot de islam, dan gaan ze zich gedragen als een soort geprogrammeerde ‘robots’. Ze zetten al hun intuïties en gevoelens opzij. Verstand en gevoel worden bijna uitgeschakeld en men geeft zich over (dit is hoe ze ‘overgave’ van de islam interpreteren) aan het geloof alsof zij zelf als individuen niets te melden hebben. Dit is wat de religieuze mensen betreft. Minder religieuze moslims hebben hun handen vol aan henzelf, namelijk de ouderlijke complexe die ze hebben opgelopen. Dat is zoals ik eerder zei: te willen voldoen aan de maatstaven van de maatschappij en haar verwachtingen. Dus niet de keuzes maken die de persoon zelf echt wil.

Pas als we echt onszelf leren kennen wie we echt zijn en wat we echt willen, zullen we er in slagen om als gemeenschap (ummah) te kunnen ontwikkelen op maatschappelijk en economisch gebied. Enkel beroep doen op het geloof zonder de juiste gereedschap (innerlijke harmonie waarin het verstand en gevoel elkaar minder tegenspreken), zal ons niet redden. In het verleden heeft dat wel geholpen toen de wereld nog niet genoeg ontwikkeld was. Nu heeft de mensheid beschaving en ontwikkelingen doorgemaakt. De mens heeft zichzelf beter leren kennen dan ooit van te voren en het werd tijd dat de moslims naast hun kennis over het geloof, ook beginnen zichzelf te leren kennen zodat ze hun prachtig geloof ook goed en juist weten te gebruiken in plaats van te misbruiken.

“God verandert niet het toestand van een volk zolang haar mensen niet veranderen wat er in henzelf is”  (Koran 13: 11)

Badr Youyou

Advertenties