De stuwkracht van een Palestijnse kind

Weet je wat iemand gelukkig maakt in zijn leven? Dat is diegene die erkend wordt in zijn wezen als mens, die gewaardeerd en gerespecteerd wordt. Diegene die zichzelf kan zijn zonder te veranderen voor anderen. Het is iemand die niet alleen erkend wordt als mens en een recht van fatsoenlijk bestaan heeft, maar die zich ook gelijk voelt behandeld als anderen en die zich vooral niet minderwaardig voelt. Daar komt ook nog bij dat er mensen om hem heen zijn, die hem lief hebben en die hem in zijn waarde laten.

Al de zojuist genoemde eigenschappen zijn basisingrediënten oftewel emotionele behoeften die ieder mens hoort te krijgen vanaf de dag dat zijn moeder van hem zwanger is geraakt. Waarschijnlijk heb je dit niet eerder gehoord. Je zou eerder verwachten dat ik zei: vanaf zijn geboortedag. Maar dat is niet het geval. Vanaf de eerste weken dat een moeder zwanger raakt en om precies te zijn; vanaf ongeveer haar vijfde of zesde maand heeft haar gedrag enorm veel invloed op haar foetus. Moeders die gestrest zijn, doordat ze bijvoorbeeld veel en hard moeten werken, vanwege de spanningen binnen het huwelijk, financiële problemen, familie zorgen et cetera… hebben enorm veel invloed op haar lichaam. Alle vormen van spanningen en onrust veroorzaken namelijk stress. Wanneer je het over stress hebt, dan heb je het direct over stresshormonen. De bekende stresshormoon: ‘cortisol’ wordt altijd aangemaakt als iemand gestrest is. Een zwangere vrouw die stresshormonen aanmaakt deelt die hormonen rechtstreeks met haar foetus waardoor de foetus zelf ook gestrest raakt. Deze wetenschap kom je niet vaak tegen maar het is een keiharde feit. Het leidt o.a. tot een gewicht die veel lichter is dan normaal. De baby kan een huilbaby worden en zal moeite kunnen hebben met het drinken uit de borst.

Dat was even kort over spanning en stress bij een foetus, maar waar ik heen wil met dit allemaal is dus dat ontspanning, rust en een warme omgeving cruciaal zijn voor een foetus en uiteraard voor ieder kind na de geboorte of tijdens de opvoeding. Maar wat als al deze basis ingrediënten die elk mens nodig heeft en zelfs recht op heeft worden ontnomen van een kind? Wat als het huis van een Palestijnse moeder gesloopt wordt door de zionisten? Of dat haar man gevangen werd genomen? Stel je voor al die zorgen en spanningen die ze meemaakt en dat ze binnen die omstandigheden zwanger is of haar kinderen moet opvoeden? Of wat dacht je van een kind dat zijn moeder heeft verloren en als wees opgroeit? Hoe zou zich een kind voelen en opgroeien wanneer hij zich inferieur voelt? Wanneer hij weet dat aan de overkant van een muur of een grens een andere volk dat zichzelf heeft opgedrongen in weelde leeft en van alle rechten geniet, maar hij zelf niet? Hoe denk je dat een Palestijns kind zich voelt als hij minderwaardig behandeld wordt, niet is erkend en ook niet als een gelijke wordt behandeld? Gevolgen is dat hij zich ongewenst voelt en al helemaal als hij opgegroeid is in een vluchtelingenkamp. Een kind dat leeft met een gevoel van niets te verliezen hebben? Een kind dat moet opgroeien met de wetenschap dat zijn vader of moeder dood is gegaan door een ziekte of vanwege geldgebrek om geopereerd te worden en omdat hij geen grens kan oversteken naar een beter ziekenhuis? Hoe zal het leven van zo’n een kind er uit zien als hij een puber en een volwassen wordt? Wat zal hij denk je nog over hebben om voor te leven later? Welke toekomst perspectieven houdt hij nog na om voor te leven?

In het begin had ik het over emotionele behoeften die als basisingrediënten dienen van elk mens. Deze emotionele behoeften zijn de stuwkracht van ons leven. Zolang we hoop koesteren in onze gedachten, houden we nog energie over om ergens voor te leven. Maar zodra die er niet meer is, dan lijkt het of het leven geen zin meer heeft. Het enige wat dan iemand nog overeind houdt, is zijn geloof. Maar het geloof weerhoudt hem niet om woedend te zijn. Zijn machteloosheid kan niet gestild worden door geloof. Ook zal het geloof hem niet overtuigen om alles maar te slikken en zich gewoon te bedaren. Vanwege het feit dat zo’n volwassen Palestijn die is opgegroeid met het ontbreken van al die basisingrediënten, zal er niets meer over zijn behalve zich te verzetten tegen zijn vijand. De roep dan om te wreken is volkomen normaal en natuurlijk. Een kwestie van oorzaak en gevolg eigenlijk. Alhoewel het doodnormaal is dat iedereen zich moet indienen om zijn land te verdedigen tegen een indringer, is daarom deze drang en behoefte bij een Palestijn vele malen sterker. Zijn recht van bestaan wordt door de zionisten ontnomen en daar zal hij alles aan doen om daar voor op te komen.

Als je als kind opgroeit tussen de riolen, stank en ziektes, tussen armoede, lawaai, langs checkpoints moet lopen of in straten waar soldaten en zelfs burgers met M16’s of AK-47’s aan hun zij hangen, dan groei je met een mentaliteit van ‘oorlog’. Je overlevingsinstinct traint jou onbewust om voorbereid te zijn en te accepteren dat de dood niet ver van je is. Op een gegeven moment ga je de dood niet als vijand beschouwen, maar als een vriend. Vooral wanneer die dood jouw een titel zal geven van een ‘martelaar’, dan wil je graag zelfs sterven met een verheven hoofd en herdacht worden door je familie en buurtbewoners als strijder. Een volkomen normaal en terechte streven voor elke Palestijn die zijn hele leven in de grootste gevangenis leeft ter wereld dat Gaza heet.

Badr Youyou

Advertenties