Een ware profeet van de gehandicapten

Koran braille

Een profeet van de gehandicapten

Als God je voorziet heeft van een gehandicapt kindje, dan zou je als moslim meteen moeten weten hoe genadig God met je is. Voor velen die niet religieus zijn, klinkt dit surrealistisch. Maar in de islam wordt het opvoeden van een gehandicapt kindje als iets nobel beschouwd. Gehandicapten hebben een hogere status in de islam en wie om hen geeft, de zorg over hen neemt en dergelijk, heeft daarmee de deuren geopend voor zichzelf naar de hemel.

Bedroefd zijn wanneer je een gehandicapt kind krijgt, is normaal. De islam gunt je de ruimte om droevig te zijn. Je schrikt even en je had graag verheugd op een kind dat ‘gezond’ is. Logisch dus dat die verrassing een teleurstelling met zich mee brengt. Onze profeet vrede zij met hem, huilde ook bij het verlies van zijn zoon Ibrahim. Dezelfde profeet heeft ons tegelijkertijd geleerd, dat gehandicapten hoog in het vaandel staan. Je zou eens moeten weten hoe wij moslims kennis hebben genomen van dit feit.

In het beginperiode van de profeetschap, was de profeet veel bezig met het verkondigen van de islam. Hij richtte zich voornamelijk op de leiders van Quraysh die natuurlijk de macht hadden in het gebied. Terwijl hij op een dag met hen bezig was, kwam er een arme blinde man genaamd Ibn Oum Maktoum. Ibn Oum Maktoum die niet wist waar de profeet mee bezig was, vroeg hem om hem te onderwijzen over de islam. De profeet had even geen tijd voor hem en keerde zich fronsend van hem af. Zijn prioriteit vrede zij met hem, lag bij de leiders die hij probeerde te overtuigen van de islam. Ibn Oum Maktoum verliet hem teleurstellend weg. Maar dan gebeurde het. God liet een vers neerdalen waarin Hij de profeet voor zijn gedrag verweet en dat gaat als volgt:

“In de naam van God, de Erbarmer, de Barmhartige. 1 Hij (Mohammed) fronste en keerde zich af 2 toen de blinde man bij hem kwam. 3 Maar hoe kun jij (Mohammed) het weten, misschien dat hij zich loutert 4 of zich laat vermanen, zodat de vermaning hem baat. 5 Maar de zelfgenoegzame rijke 6 aan hem wijd je alle tijd. 7 Toch deert het jou niet dat hij zich niet loutert. 8 Maar wie op jou toe komt snellen 9 en daarbij vol vrees is, 10 aan hem schenk jij geen aandacht. 11 Nee toch, zij zijn een vermaning!” (Koran Abasa: 1-10)

Deze Koranverzen maken onderdeel van een hele hoofdstuk genaamd `Abasa, wat betekent: ‘hij die fronste’. Hiermee wordt de profeet bedoeld toen hij fronste en zich afwende van Ibn Oum Maktoum die hem om raad vroeg. Deze verzen zijn een van de meest verwijtende verzen die op de profeet vrede zij met hem zijn neergedaald. Ze hebben zo een diepe indruk op de profeet gemaakt, dat iedere keer wanneer hij Ibn Oum Maktoum zag, zei hij met blijdschap: ‘welkom met diegene aan wie ik God’s verwijt te danken heb’. God las in deze verzen een grote les aan de profeet, dat hij zich niet moet laten afleiden door de machtige en rijke mensen waardoor de zwakkeren in een mindere positie komen te staan. In God’s ogen zijn gehandicapten, zwakkeren en dergelijk even groot en even belangrijk als ieder andere persoon.

Wat ook zo bijzonder is aan deze verzen is dat ze in feite aantonen dat de Koran rechtstreekse woorden zijn die van God Zelf afkomstig zijn. De profeet wordt hier namelijk verweten en niet zo een beetje ook. Als het waar zou zijn dat de profeet deze verzen vanuit zichzelf zou hebben bedacht, dan had hij zeker niet zichzelf in het negatieve daglicht willen stellen. Hij wordt namelijk hard aangepakt door God en zoals we lezen draaide God er niet omheen.

Een psychologische benadering

Als we de verzen psychologisch onder de loep nemen, dan merken we dat het onmogelijk is dat de profeet dit uit zichzelf zou hebben kunnen verzinnen. Er kwam een blinde man die hem om raad vroeg, hij wende zich van hem af. Meestal zou zijn afwending zo gebleven en was de kans klein geweest dat hij achteraf zo maar vanuit zichzelf zou kunnen beseffen dat hij een fout had gemaakt. Het laatste wat iemand wil doen, is zijn fout vanuit zichzelf toegeven en al helemaal niet publiekelijk en ook nog eens vrijwillig toegeven. Maar alvorens je je eigen fout toegeeft moet je ook nog eens beseffen dat je die fout hebt gemaakt. En dit alles is dus de profeet vrede zij met hem overkomen: Hij die het zo druk had met de leiders van Quraysh, had het bij zichzelf niet eens in de gaten. Het was God de verhevene Zelf geweest die hem hier op attendeerde en met de verwijten kwam.

Stel dat een persoon naar je toekomt en jou zou verwijten om een fout die je hebt gemaakt, dan zal je meestal dat accepteren of uit trots afwijzen. In het geval van accepteren zou je dan je excuses aanbieden en dat tussen jullie laten. In het geval van de profeet, merken we dat het hier om verzen uit de Koran gaat en zoals iedere moslim weet, was het verplicht voor de profeet om deze verzen net als elke andere van God verplicht om ze door middel van recitatie door te geven aan de gemeenschap. Hij heeft van God de keuze niet om de verzen voor zichzelf te houden. Was het zo geweest dat de profeet niet een echte profeet was, maar iemand die pretendeerde een te zijn, dan hoefde hij zichzelf niet in zo een moeilijke positie te plaatsen. Namelijk de verwijtende verzen kenbaar te maken aan het publiek om aan hen te laten weten dat hij een menselijke fout heeft begaan.

Maar er is nog iets anders aan de hand. Deze gebeurtenis zoals ik eerder zei, is in de beginperiode van de islam gebeurd. Er waren niet veel mensen tot de islam bekeer. Moslims waren een kleine minderheid en de ongelovigen van Quraysh deden er alles aan om een einde te maken aan de boodschap van de profeet. Ze hebben alles uit de kast gehaald om hem te bekritiseren en te willen aantonen dat hij geen echte profeet is. Stel je voor dat je in zijn positie zit. Je hebt nog geen grote successen geboekt. De meerderheid zijn tegen je en proberen te verkondigen dat je een valse profeet bent. Zou je dan in zulke omstandigheden als je een valse profeet zou zijn geweest die wanhopig probeert mensen te overtuigen, ook nog eens toelaten dat ze verzen lezen waarin aangetoond werd dat je tekort schoot? Zou je dan niet eerder jezelf ophemelen? En zoveel mogelijk beweren dat jij als profeet geen fouten maakt, maar eerder dat je de perfectie zelf bent?

Kortom: deze verzen bewijzen niet alleen dat Mohammed God’s boodschapper is, maar bewijzen ook dat het de Almachtige en de Alwijze Zelf is die hem hierop attendeerde. En niet te vergeten; welke bijzondere plek gehandicapten en zwakkeren in de islam krijgen. Er zijn nog meer overleveringen van en over de profeet waarin we lezen hoe hij met gehandicapten omging, hun leven heeft gered, hoe hij ze begeleidde en hulp aan ze heeft geboden, maar dat verdient een andere tekst gezien dat deze al lang genoeg is.

Beseften maar meer moslims hoe zorgzaam de islam is. Helaas moet ik constateren dat wij niet altijd handelen en ook niet even humaner zijn zoals ons geloof dat voorschrijft. Dit is een probleem waar we hard aan moeten werken. Laten we ter gelegenheid van de geboortedag van de profeet elkaar intensiever herinneren aan het feit dat hij verstuurd is als genade voor de mensheid.

“En Wij hebben jou slechts als barmhartigheid voor de wereldbewoners gezonden”

Mee willen praten of je mening delen op Facebook? Klik dan hier.

Badr Youyou

Advertenties