Waarom zijn veel Marokkaanse vrouwen depressief?

Naar aanleiding van de volgende video, wil ik onderaan het een en ander er aan toevoegen.

De reden waarom mensen depressief worden heeft op de eerste plaats te maken met hunzelf. Voornamelijk vrouwen hebben van jongs af aan geleerd te veel hooi op hun vork te nemen. Sommigen worden opgevoed met het idee dat ze zich moeten werken voor de ultieme dag, namelijk de dag dat ze gaan trouwen en een nieuw gezin beginnen. Ook hebben ze het idee dat ze niet goed genoeg zijn en lijden ze aan perfectionistisch gedrag. Alles als maar goed willen doen en geen nee durven te zeggen. Ze denken dat als ze hun best doen, dat dan hun dierbaren tevreden over hen zullen zijn en meer waardering zouden krijgen. Deze gedachten hebben heel veel Marokkaanse vrouwen last van. Diep in zichzelf voelen ze zich schuldig. Om van dat vretende schuldgevoelens af te komen proberen ze dan hun best te doen in het dagelijks leven om toch goed te zijn. Het begint van heel jong af aan thuis bij hun ouders. Hoe strenger de ouders zijn geweest, hoe sterker de schuldgevoelens ook zijn bij de kinderen. Behalve strengheid, kan ook onbewuste verwaarlozing een reden zijn. Bijvoorbeeld de vader die lang weg is vanwege werk, of omdat hij gewoon niet thuis is en weinig aandacht besteedt aan zijn kinderen. Een gestreste moeder met veel zonen en dochters die haar aandacht niet genoeg kan verdelen en werkelijk tijd kan maken voor hun om hen meer liefde te kunnen geven. Zij denkt dat zij liefde aan hen geeft door zich te laten slopen voor het hele gezin.

Eenzame vrouw in parkOnze moeders hebben veel stres gehad. Ook zij hebben vroeger veel hooi op hun vork genomen en zijn ze opgegroeid met het idee dat ze hun mannen tevreden moesten stellen. Ze werkten zich suf van jongs af aan. Ze leerden koken, het huishouden doen et cetera, om goede vrouwen te worden… Voor wie uiteindelijk? Juist, voor de mannen die hun handen kwamen vragen. Met de tweede generatie vrouwen en zelfs de derde generatie tot op heden, gaat dat nog steeds zo. Weliswaar in mindere mate dan vroeger, maar het is er wel. Wat die eerste generatie moeders hebben meegemaakt wordt onbewust doorgegeven aan hun eigen dochters en zo gaat dat als een vicieuze cirkel. Een moeder met veel kinderen strest zich makkelijk. Het huishouden en alles wat er bij komt kijken is slopend voor haar. Ze houd geen energie over. Wat er daarnaast bij komt kijken is de manier hoe ouders omgaan met de kinderen in de cultuur. Ouders die hun kinderen uitschelden, vernederen, de grond inboren, beledigen, zelfs mishandelen zowel geestelijk als fysiek. Ouders die hun dochters veel schuld aanpraten dat ze niet goed zijn, duivels zijn en weet ik veel allemaal, geven dochters het gevoel dat ze nooit goed zijn en voelen zich ook nog schuldig naar hun ouders toe. Het zijn deze schuldgevoelens die hen psychisch dwingen om zich ‘perfectionistisch’ te gedragen en geen ‘nee’ durven te zeggen. Daarom dragen ze alsmaar veel hooi op hun vork zoals ik in het begin zei. Als kind doen ze hun best om de ouder tevreden te stellen, maar dat gedrag nemen ze met zich mee naar mate ze ouder worden. Op een gegeven moment gaan ze dat ook doen bij andere mensen. Ze doen alles voor anderen, alsmaar aardig zijn tegen iedereen en lief zijn… geen ‘nee’ zeggen, want dat brengt gauw schuldgevoelens naar boven en dat ze tekort schieten. Dit soort gedrag op een gegeven moment kunnen deze vrouwen niet voor altijd volhouden. Als ze dan trouwen hebben ze de ijdele hoop dat het dan goed gaat komen, maar helaas na een tijdje als de romantiek in het begin van een huwelijk voorbij is, dan begint alles opnieuw. Ze sloven zich voor de man en de kinderen, maar wat er gebeurd is dat ze zich niet genoeg gewaardeerd en gerespecteerd voelen. De mannen gedragen zich op een manier alsof alles wat de vrouwen doen een vanzelfsprekendheid is en de kinderen, vooral de jongens worden door dezelfde moeders verwend. Zij hebben zelf niet geleerd van hun eigen moeders dat ook de mannen in het huis verantwoordelijkheid moeten nemen en mee moeten helpen. Nee, alles moet gedaan worden door de vrouwen, dus gaat zij ook precies hetzelfde doen. Zelfs de onderbroeken van haar kinderen ruimt ze op en maakt ze hun kamers schoon. De kinderen leren haast niets en groeien op met het idee dat zulke dingen zijn van de moeders. Op deze manier krijg je ook een generatie mannen die het normaal vindt dat al die huishoudelijke taken alleen voor de vrouwen zijn voorbehoudt.

Gevolg dus is dat vrouwen uiteindelijk alles moeten doen, wat dus leidt tot verdriet, stress, burn-outs en uiteindelijk tot depressies. Ze voelen zich namelijk niet gewaardeerd en haast niet gezien worden door hun partners.

Wat doe je hier aan?

Vrouwen moeten die valse hoop opgeven. Verwacht niet dat je man zo maar gaat veranderen. Hij zelf is zo opgevoed dat jij alles moet doen. Laat dus die (valse) hoop varen en sta stil bij jezelf. Dat houdt in dat je moet leren op te komen voor jezelf. Grenzen te stellen. Jezelf leert te waarderen en te respecteren. Zelfwaardering en zelfrespect heet dat. Als je daarmee begint, dan heb je de deur geopend tot je nieuwe ‘ik’. Stel je grenzen zoals ik zei en durf met je partner hierover te praten. Leren ‘nee’ zeggen. Draag geen hooi op je vork. Je kinderen moeten ook leren verantwoordelijkheid te nemen. Mannen die geen verantwoordelijkheid nemen moeten hard aangepakt worden. Als de vrouw hem niet aankan dan moet ze zich niet schamen door dit te bespreken met mensen die hier wat aan kunnen doen. Het kunnen haar eigen ouders zijn of de ouders van de man of desnoods met de verantwoordelijken van de locale moskee zoals een imam indien dat kan. Je moet als vrouw leren dat geluk bij jezelf begint en niet van anderen moet verwachten. Je kan alleen gelukkig zijn als je jezelf respecteert en voor je eigen basale rechten opkomt. Die ga je niet automatisch van andere krijgen, maar je moet ze zelf opeisen door op de eerste plaats in jezelf te geloven. Ook huilen in een hoekje of bij je vriendin zal niet helpen. Het zal wel tijdelijk opluchting geven, maar het zal niet je problemen oplossen. Er is maar één weg en dat is de weg van jezelf oprapen en duidelijke conclusies trekken om te weten waar je staat en waar je heen wil gaan.

huishoudelijke vrouwWat het filmpje betreft, de imam heeft zijn best gedaan, maar er zijn een paar dingen die ik mis zoals het gene wat ik hierboven zei. Wat mij ook opviel is dat hij praat over hoe het er aan toegaat in Marokko. Hij praat tegen mannen die hun vrouwen opsluiten en hij zegt dat die mannen hun vrouwen een beetje naar buiten moeten laten gaan zodat ze wat kunnen ‘opluchten’ en dergelijk. Hier in Nederland zijn we dat soort gedrag al voorbij. Als een man zijn vrouw niet toelaat om naar buiten te gaan dan is hij gewoon gestoord. Welke vrouw wil in God’s naam met zo’n man trouwen die zijn vrouw opsluit. Heb je als vrouw geen eer en zelfrespect dat je nog bij zo’n man wil blijven? Helaas ze zijn er wel die hun vrouwen niet toelaten om hun ouders te bezoeken. Hopelijk gebeurt dat niet zo vaak, maar als zoiets nog steeds er is, dan verdient dat alleen maar walging. Zo’n man dat noem ik niet eens geen moslim meer al is hij dat wel van de buitenkant. Het is eerder iemand die labiel is en heeft zelf behandeling nodig. Zo’n man is zwaar egocentrisch, egoïstisch en te jaloers. Respectloos naar de vrouw toe als mens en respecteert ook niet haar waardigheid, maar ziet haar als een soort ‘bezit’. Vrouwen die bij zo’n man blijven zitten moeten proberen een uitweg zien te vinden en hier een einde er aan te maken indien ze nog wel zichzelf willen respecteren. Maar ook andere vrouwen zijn degelijk verantwoordelijk indien ze weten dat zo’n vrouw in zo’n situatie zit. Waar veel vrouwen wel goed in zijn is roddelen onderling over haar. Ze weten alles wat er aan de hand is. Ze weten wat er gebeurd en ze praten onderling er over, maar ze doen er niets aan. Ze weten dat die ene vrouw door haar man wordt mishandeld bijvoorbeeld of dat kinderen ook mishandeld worden, verwaarloosd worden en dergelijk, maar niemand die ingrijpt of hier wat aan doet.

Dit is de reden waarom veel vrouwen zich eenzaam voelen. Het feit dat een vrouw problemen heeft, depressief is en dergelijk is tot hier toe nog wel te begrijpen. Het kan namelijk gebeuren, maar wat ik niet begrijp en wat ook niet te vergeven is, is het feit dat velen zoals vrienden en familie dit weten, maar niemand die er wat aan doet. De rol van de gemeenschap is om elkaar te helpen en elkaar een hand toe te reiken. Bij ons gaat het mis wanneer niemand zich om de ander bekommert. We weten over de problemen en we zien ze gebeuren, maar we doen er niets aan. Het enige wat we uitmuntend goed doen is er over roddelen en onze koppen in het zand steken. Mooi weer spelen en glimlachen naar elkaar. Wij Marokkanen zijn niet goed in het praten over onze gevoelens, laat staan dat we die delen onderling. Schaamtecultuur komt bij kijken namelijk, maar we neigen ook elkaar snel te veroordelen. Dat houdt mensen met problemen tegen omdat ze uit angst niet durven meer daarover durven te praten. Dus is de enige optie die men nog over heeft is het voorhouden van een joker face.

“God verandert niet wat er in mensen is zolang zij niet veranderen wat er in henzelf is” (Koran 13: 11)

Meepraten over dit onderwerp? Klik dan hier.

Badr Youyou

Advertenties