Een boodschap aan ouders die hun gezag misbruiken

zelf bepalen met wie ik trouwIn verband met een topic op Facebook dat over een dame gaat die tegen haar zin haar vader haar wil uithuwelijken, heb ik een reactie achtergelaten die wellicht iedere hulpverlener of persoon die dit soort situaties meemaakt interessant zal vinden.

Heel veel Marokkaanse ouders maken misbruik van hun ouderlijke positie door op de gevoelens van hun kinderen in te spelen. Ze denke omdat ze ouders zijn dat ze heel ver mogen gaan en kunnen hun kinderen maar manipuleren en chanteren zoals het hen uitkomt.
Het leven van een mens ongeacht wie hij ook is, moslim of geen moslim draait voornamelijk om normen en waarden die gekoppeld zijn aan principes. Wie niet principieel is in zijn leven en daarmee wil ik zeggen: niet opkomt voor de dingen waarvan hij gelooft dat ze juist zijn is vroeg of laat een verloren mens. Hiermee wil ik dus zeggen dat wanneer een ouder je een keuze stelt tussen het doen van wat hij zegt of anders ben je zijn dochter niet meer of dat je het huis uit moet, dan weet je in dit geval dat je geestelijk wordt gechanteerd.

Wat gebeurt er eigenlijk? De vader is in feite aan het inspelen op je gevoelens. Kinderen groeien op met schuldgevoelens naar hun ouders toe. We willen als kinderen onze ouders altijd tevreden houden en hen niet boos maken. Voornamelijk in de Marokkaanse/ moslim cultuur wordt hier sterk op ingespeeld door ouders en vaak ook door imams (die zelf ouders zijn) in moskeeën. Het geloof wordt erbij gehaald om je wijs te maken dat je onvoorwaardelijk moet doen wat je ouders zeggen anders ben je geen goed kind. Het gevolg is dat culturele gedachten gemengd worden met het geloof en zodoende worden kinderen vaak bang om tegengas te geven en een halte toe te roepen aan de wanpraktijken van zulke ouders. De kinderen denken onterecht dat ze ongehoorzaam zijn en tegen de ‘Wil’ van ‘God’ ingaan. Wat dan zo’n kind overhoud is een enorme schuldgevoel en dit is de grootste valkuil. Als eenmaal de schuldgevoelens naar boven komen dan hebben je ouders je daar te pakken gekregen waar ze je willen. Je voelt je dan verlamd en ga je dan overgeven aan hun wil al zegt je geweten (verstand) dat het niet klopt. De kracht van schuldgevoelens zijn immens. Je moet erg sterk zijn om daarin tegen te gaan. Vaak mislukt het ook omdat ook een grote angst bij komt kijken die de gevolgen van het geven van tegengas vergroten. Je bent bang dat je ‘afgestoten’ wordt. Je bent bang dat je God boos hebt gemaakt. Bang wat mensen en andere familieleden van je gaan vinden et cetera. Wanneer je dus gehoor geeft aan dat schuldgevoel en angsten blijkt er dan maar één optie en dat is gehoor geven aan de wens van de ouders.

Eerder heb ik nog in een topic van mij gezegd: Iedere vader die zijn dochter de keuze stelt of te huwen met een man die hij wil of dat ze uit het huis wordt gezet, is zijn vaderschap niet waardig.

Dit is een feit en het is ook een principe waar iedere zoon of dochter in dient te geloven. Vanuit een islamitische uitgangspunt zijn kinderen geen bezit van de ouders. Het zijn God’s bezit die Hij toevertrouwt (amanah = أمانة ) aan de ouders. Wat betekent dit allemaal? Het betekent dat ouders een paar taken hebben die ze na moeten komen:

a. De basis levensbehoeften van het kind vervullen en die bestaan uit twee soorten:

1. Fysieke behoeften: eten, drinken, kleding, onderdak…

2. Emotionele behoeften: (onvoorwaardelijke) liefde, aandacht, warmte, erkenning, waardering… et cetera

b. Een correcte islamitische opvoeding en onderwijs.

Al deze zaken zijn dus behoeften die het kind nodig heeft en waar hij recht op heeft. Als de ouders hierin tekort schiet dan heeft hij zijn taken niet volbracht en zal zich op de dag des oordeels moeten verantwoorden bij de Heer. Wat ik hiermee dus wil zeggen is dat de taak van een ouder is het vervullen van de behoeften van zijn kind en niet andersom. Dit laatste moet je vooral goed in je hoofd knopen. Op het moment wanneer een ouder niet naar de behoeften van zijn kind kijkt, maar bezig is met zijn eigen behoeften dan betekent het dat hij zijn kind probeert te kneden zoals het hem uitkomt. Dit is wat een heleboel ouders doen overal. Dit geldt niet alleen voor moslimouders, maar ook niet-moslimouders doen dit ook massaal. Het verschil is dat het bij ons helaas te veel voorkomt en we dikken het ook nog aan door gretig misbruik te maken van de Koran en door primitieve culturele gedachten. Wanneer een vader dus zijn dochter of zoon dwingt om iets te doen wat duidelijk niet zijn/haar voorkeur is, dan weet je dat er hier sprake is van het vervullen van de behoeften van zijn eigen wensen.

De vraag die men kan stellen is: waarom doen veel ouders dat? Wat is de reden dat ze vaak hun eigen behoeften aan het vervullen zijn en niet die van de kinderen?

Het antwoord hierop is dat de ouders vaak zelf een grote schuld dragen van falen in zichzelf. Om dat te compenseren willen ze dus hun eigen falen omzetten tot een ‘succes’ die zijzelf interpreteren op hun kinderen. De fout die dus veel ouders maken is dat wanneer ze kinderen nemen, doen ze dat met te veel egoïsme. Ze zien hun kinderen als eigen bezit en denken die te kneden zoals het hen uitkomt. Zodoende hopen ze dat wanneer het kind doet wat zij willen dat ze dan erin slagen om hun falen te compenseren. God heeft in de Koran het volgende vermeld:

“Uw rijkdommen en uw kinderen zijn slechts een beproeving” (Koran 64: 15)

Deze diepgaande vers geeft daarmee duidelijk aan hoe groot is die beproeving wanneer we kinderen krijgen. Het is om het zo maar te zeggen een grote verleiding en tegelijkertijd een uitdaging voor iedere ouder die een kind krijgt. Die uitdaging zit hem in het feit dat je niet naar je ego moet luisteren en de kinderen vervormt zoals je neigingen dat willen (het vervullen van eigen behoeften), maar in het feit dat je je kinderen de dingen geeft die ik eerder noemt, namelijk zijn behoeften vervullen en tegelijkertijd dat dient te respecteren. Zodra je de keuzes van je kinderen niet respecteert dan faal je in die beproeving van God.

Wat zou dit meisje dus moeten doen? Ze zou niet moeten luisteren aan haar schuldgevoel en haar angsten. Het schuldgevoel is een manipulatie en een vorm van misbruik van haar ouderlijke positie die haar daarmee chanteren. Ze moet daarom zoals ik in het begin zei: principieel zijn. Wie niet principieel is, zal slaaf worden van de mensen om hem heen die zijn ‘succes’ en levenspad willen bepalen. Zodra je dat doet dan ben je gedoemd om vroeg of laat te falen.

Tevens respecteer je ook niet het geschenk wat God aan je gaf namelijk je verstand en eigen wil. God wil niet dat je een kopie wordt van je ouders, noch dat je hun slavin wordt, maar dat je je eigen keuzes maakt gebaseerd op Zijn fitrah die Hij aan je schonk. Namelijk goed doen wat je geweten zegt dat het goed voor je is.

Ik heb het niet gehad over de jongen die je eerder hebt leren kennen en ik ga je ook niet vertellen wat je moet doen daar ik en niemand je wijs kan maken hoe je iets moet oplossen. Je bent de enige die je eigen situatie kent beter als geen ander. Daarom ben ik niet blij met sommige reacties hier waarin een aantallen denken dat ze je situatie al kennen en dus je kunnen vertellen wat je moet doen. Het enige wat ik je meegeef is het gene wat ik hierboven zei. Namelijk weten wat je grenzen zijn, principieel zijn en je vertrouwen vooral in God moet stellen. Je ouders kunnen je niets maken namelijk. Je vader of wie dan ook is niet je baas en mag ook niet het lot bepalen van je leven. Dat is wat er toe doet. Hoe je het aanpakt is volledig je eigen keuze.

Badr Youyou

Advertenties