De islam die God wil of de islam van onze grillen?

Faith plus work is changeGod vermeld in de Koran:

“Deugdelijkheid is niet dat jullie je gezichten naar het oosten en het westen wendt, maar deugdelijkheid is wie gelooft in God, in de laatste dag, in de engelen, in het boek en in de profeten en wie zijn bezit, hoe lief hij dat ook heeft, geeft aan de verwanten, de wezen, de behoeftigen, aan hem die onderweg is, aan de bedelaars en voor [de vrijkoop van] de slaven, en wie de salaat (gebed) verricht en de zakaat (aalmoes) geeft en wie hun verbintenis nakomen, als zij een verbintenis zijn aangegaan en wie volhardend zijn in tegenspoed en rampspoed en ten tijde van strijd. Zij zijn het die oprecht zijn en dat zijn de godvrezenden.” (Koran 2: 177)

Dit vers is naast vele andere verzen eentje die iedere moslim goed moet onthouden. Zoals je leest zegt God tegen iedereen dat waar je je gezicht naar toe richt tijdens het gebed, gaat niet om het oosten of het westen, maar om het geloven in God en het nakomen van bepaalde maatschappelijke plichten. Het vers geeft duidelijk aan dat deugd zit in het aansporen om goed te handelen, klaar staan voor anderen, investeren in de ontwikkeling van de gemeenschap, het bestrijden van misdaad, een goed karakter hebben, de economische omstandigheden verbeteren et cetera.

Zijn wij dan zo verwijderd van ons geloof?

Ja, eigenlijk wel. Want laten we eerlijk zijn. Als we de islam daadwerkelijk hadden begrepen, dan zaten we niet in de situatie waarin we nu wereldwijd zitten. Eerlijk gezegd: ik ben ergens ‘blij’ dat we de islam niet zo goed begrijpen en weet je waarom? Omdat indien we de islam wel hadden begrepen zoals het zou moeten zijn, maar we zitten tegelijkertijd in zo een situatie waarin we nu in zitten, dan kan de islam niet goed zijn voor ons. Juist doordat we de islam niet begrijpen, blijven wij achteruit.

Veel onder ons omarmen de islam vanwege de buitenkant. We stellen niet de prioriteiten die God heeft gesteld, maar we geven het geloof een eigen draai zodat we dan andere zaken zelf als prioriteit stellen. We hechten meer waarde aan uiterlijkheden zoals op deze foto dan op de innerlijkheden. Niet zolang geleden nog, zag ik iemand een hele preek geven over het houden van de bedevaart naar Mekka. Een lange preek dat je geld moet sparen, dat het belangrijk is in je leven. Er zo vroeg mogelijk mee beginnen et cetera. Ik dacht bij mezelf: Is dit wat de moslimgemeenschap nodig heeft? Een hele preek over de bedevaart? Is dat echt een prioriteit? Zou je niet mensen op de eerste plaatst aansporen om hun omstandigheden te verbeteren? Het zaait van de armoede in de islamitische wereld en tegelijkertijd heb je rijke moslims die meerdere keren naar Mekka gaan. Tientallen duizenden aan de bedevaart uitgegeven terwijl er in andere delen van de wereld moslims (geldt ook voor niet-moslims) niet eens aan eten kunnen komen. Dan heb je weer jongeren die elke dag alleen maar over ‘jihad’ in de zin van strijd lezen en preken… ‘We moeten jihad verrichten’ ‘De dood is je vriend’ ‘vijanden van Allah bestrijden’ ‘De kuffaar doen dit en de sjiieten zijn dat’… ‘We moeten een islamitische staat hebben’… Allemaal leuzen die ver staan van de werkelijkheid en die helemaal geen prioriteit zijn. Een kind van 18 die oproept om naar jihad te gaan terwijl hij zelf de school heeft verlaten. Is er niemand die hem bij de les houdt dat onderwijs in de islam veel belangrijker is dan dat geroep om te gaan ‘strijden’? Jongeren roepen dat we de ‘sharia’ nodig hebben, terwijl zij zelf en een heleboel moslims niet eens weten hoe ze de basale plichten die je in je dagelijks leven nodig hebt correct kunnen volgen.

Ik wil trouwens de jihad in de zin van strijd hiermee niet bagatelliseren. De Koran heeft de oproep om te strijden als een prioriteit gesteld, maar dat moet je zien binnen een bepaalde context dat strijden kan alleen als je eerst je omstandigheden op een rijtje hebt gezet. Stel bijvoorbeeld dat moslims worden in een land zoals Syrië vervolgd en je kan met dat geld investeren in een goed doel om de ellende van de slachtoffers in te verlichten of je wilt een bedevaart verrichten. In dit geval krijgt het uitgeven van dat geld aan de strijd in Syrië meer prioriteit dan het verrichten van de bedevaart. Dat is zo omdat het redden van levens altijd meer prioriteit krijgt. Maar stel dat je hier in Nederland woont. Er is hier nog veel te doen en je moet kiezen tussen het strijden in Syrië of voor jezelf eerst en voor je gezin/ familie te zorgen of iets betekenend voor de maatschappij. Bij zo’n keuze gaat de prioriteit naar deze laatste genoemde zaken en niet naar het strijden in Syrië. Maar stel dat Nederland morgen door de Duitsers aangevallen zou worden, dan is de jihad tegen de Duitsers vechten wel een prioriteit. Het redden van jezelf en je medelanders, zal dan een plicht worden voor iedere moslim om te strijden voor Nederland. Dat is omdat Nederland jouw land is waarin je woont en jullie worden direct bedreigd. Jij, je familie, je dierbaren en landgenoten komen in gevaar. Daarom is het in dit geval een ‘individuele plicht’ ( فرض عين ). In tegenstelling tot het voeren van jihad in Syrië (buitenland) wat het een ‘collectieve plicht’ ( فرض كفاية ) maakt en daarom krijgt het geen prioriteit. Maar je kan altijd financieel en moreel de strijd steunen. Dat is wat anders.

Wat ik hierboven zei, is niet iets wat ik verzin of bedacht heb. Dat haal ik rechtstreeks uit de Koran zelf. God vermeldt:

“Zouden jullie soms het te drinken geven aan de bedevaartgangers en het dienst doen in de heilige moskee gelijkstellen aan iemand die in God en de laatste dag gelooft en die zich inspant op Gods weg? Zij zijn bij God niet gelijk.” (Berouw: 19)

Daarna zegt Hij verder:

“Zij die geloven en uitgeweken zijn en zich op Gods weg inspannen met hun bezittingen en hun eigen persoon zijn bij God hoger in rang; zij zijn het die triomferen.” (Berouw: 20)

Deze twee verzen leren ons dat God ons verzoekt om prioriteiten te stellen. Het redden van levens gaat altijd boven het rechtstreeks aanbidden van God in de vorm van rituelen. Zelfs de bedevaart dat onder de vijf zuilen valt, krijgt geen prioriteit wanneer het komt tot het het redden van een ziel. En dan heb ik het nog niet eens over diegenen die meerdere keren naar Mekka gaan terwijl ze dat geld wat ze daar voor hebben uitgeven meer zal baten als ze die investeren in een weeshuis of in het onderwijs voor kinderen die niet naar school kunnen gaan… of kortom investeren in een zogeheten ‘lopende liefdadigheid’. Denk aan een school of instelling waar velen van kunnen profiteren.

Jongeren die hier in Nederland roepen dat je voor de jihad moet gaan naar Syrië hebben niet in de gaten dat het investeren van hun energie en tijd in zichzelf, veel beter zijn in de ogen van God. Een opleiding volgen, bekommeren om de maatschappij zoals het helpen van meisjes die ten prooi vallen van loverboys. Jongeren die in de criminaliteit zitten overhalen om op het rechte pad te blijven. Het aanpakken van overlast, het helpen van gezinnen in nood, hetzij financiële of relatieproblemen et cetera. Al deze daden krijgen meer prioriteit dan elke oproep tot het verrichten van de strijd in het buitenland. Want deze zojuist genoemde zaken zijn de basis van een gezonde maatschappij. Het investeren in kennis en wetenschap is de bron van een succesvolle samenleving en niet het opofferen van je lichaam om het nog maar niet te hebben over de schade die je achterlaat.

Een moslim die zijn school verlaat om zich bezig te houden met de ‘islam’, is ook zo een die de islam totaal niet begrepen heeft. Zo een is niet bezig met wat de islam zegt, maar wil de islam aanpassen aan zijn grillen. Onderwijs in de islam krijgt een hogere prioriteit. Dat is op zich al een grote aanbidding van God. De profeet zei in een overlevering: Geleerden zijn de erfgenamen van de profeten. “… Profeten hebben geen rijkdommen of geld geërfd, maar ze kennis geërfd (dit is een gedeelte uit een lange overlevering)”. Hiermee wil ik dus zeggen dat de islam meer heeft aan jou als je studeert of werk uitoefent waar je medemens aan kan profiteren, dan alles verlaten om je dan bezig te houden met alleen maar het hebben over de islam of het propageren ervan.

Ik word verder dood moe van dat soort basale vragen die ik bijna elke dag en overal tegenkom. Zaken die iemand allang al had moeten weten, maar ook zaken die weinig prioriteiten krijgen. Het stellen van tig vragen over hoe je je hoofddoek moet dragen. Je horloge op je rechter of linkerhand dragen? Is de baard verplicht? Zoja, hoelang moet die? Is muziek halal of haram? Mag ik mijn ‘ongelovige’ buurman uitnodigen om te eten? Mag je bevriend zijn met de ongelovigen?

Kortom: allerlei zaken die energieverspillend en vermoeiend zijn en het ergste is dat dit soort dingen niet eens ophouden en het lijkt er op dat de islam alleen maar hieruit bestaat. We houden ons veel te veel bezig met uiterlijkheden en ogenschijnlijke zaken die weinig vooruitgang brengen voor de moslimgemeenschap. Maar we maken van ze als heel belangrijke onderwerpen en dat komt vanwege het gemakzucht ervan. Ze kosten geen energie en ze zijn voor de hand liggende zaken waar je niet lang hoeft over na te denken. En dit moet de islam voorstellen?

Nog een voorbeeld is het feit dat wij als moslims zien onze mede gelovigen die in de criminaliteit zitten. Er zijn veel Marokkanen en Turken die volledig ontspoord zijn, hetzij criminele activiteiten of problemen binnen veel gezinnen. De islam hecht veel waarde aan de zogeheten ‘amr bil ma`roef’ en ‘nahy `an al monkar’. Dat is ‘Het gebieden van het behoorlijke en het verwerpen van het verwerpelijke’. Dat betekent dat je als moslim ingrijpt wanneer je onrechtvaardigheid ziet. dat je daar wat aan doet en tegelijkertijd ook mensen aanspoort om het goede te doen. Op het rechte pad te blijven en het verrichten van daden die van maatschappelijke nut zijn waar de gemeenschap van kan profiteren of mee vooruitgaat. God zegt:

“Maar de gelovige mannen en vrouwen zijn elkaars medestanders, zij gebieden het behoorlijke, verbieden het verwerpelijke, verrichten het gebed, geven de aalmoes en gehoorzamen God en Zijn gezant. Zij zijn het met wie God erbarmen zal hebben; God is machtig en wijs.” (Berouw: 71)

Ik heb nog een paar tientallen voorbeelden die ik kan opsommen waar moslims prioriteiten aan zouden moeten geven, maar in de praktijk als inferieur beschouwen. Dat zal ik met God’s wil in de toekomst uiteenzetten in kleine stukken met als titel: ‘Waar aan moeten we prioriteiten geven?’

Badr Youyou

Advertenties