De eerste stappen naar geluk is begrijpen waar het leven omdraait

You'd thinkHet handelen naar de fitrah volgens de islam is het handelen naar de manier hoe God het wil. In dit geval komen we uit bij het islamitisch concept ‘monotheïsme’. Verwar dit niet met de algemene definitie van monotheïsme. De islam gaat wat dieper in de uitleg ervan. Monotheïsme betekent niet slechts dat je maar één god mag aanbidden, maar dat je intenties en de handelingen die erop volgen uit die overtuiging voortvloeien. Dit houdt in dat je als moslim zijnde absoluut ervan overtuigd bent dat alle handelingen die je verricht moeten gebaseerd zijn op de intentie om slechts God te behagen. Dus stel ik geef geld uit aan de armen, maar ik doe dat zodat er over me gezegd wordt: ‘Kijk, wat is Badr gul en een goed mens…’, dan zal al die liefdadigheid bij God niet geaccepteerd worden. Want ik heb het niet voor God gedaan maar voor mezelf om mijn imago bij de mensen te verbeteren. Dus ondanks dat je zoveel goede daden verricht, welke dat ook moge zijn. In God’s ogen hebben ze geen waarde meer en worden ze teniet gedaan.

De fitrah in de mens hunkert niet naar aandacht of naar zelfpromotie bij anderen. Al die gevoelens van ‘om aardig gevonden te worden’, ‘mijn imago verbeteren (om aanhangers te winnen voor een politieke partij bijvoorbeeld)’, of ‘goed bij de baas overkomen’… Kortom: elke daad die ik zou verrichten met de intentie om andere mensen tevreden te stellen of het is gedaan voor eigen materieel of psychisch belang, heeft niets met onze fitrah te maken, maar op de eerste plaats met onze gebreken in onszelf. De mens is niet geboren om te handelen naar de verlangens en wensen van anderen op de eerste plaats. Want dat zou betekenen dat je erop uit bent om mensen tevreden te houden. Dat is niet waar het omgaat bij een moslim. Een moslim is er om enkel zijn Schepper tevreden te stellen. Helaas niet iedereen van ons krijgt zijn geestelijke en fysieke behoeften vervuld als kind. Dat is nog bij niemand ooit gelukt en dat heeft te maken met het feit dat Perfecte ouders niet bestaan. Desondanks is er een groot verschil tussen de manier hoe ouders hun kinderen opvoeden. Zo zijn er ouders die hun kinderen volop aandacht geven en zoveel mogelijk proberen hun behoeften te vervullen. Daarentegen heb je ouders die hun kinderen zwaar verwaarlozen en zelfs kunnen misbruiken wat weer leidt tot het andere uiterste en daar tussen is zit er een enorm groot grijs gebied waaruit miljoenen, al dan niet miljarden soorten persoonlijkheden kunnen ontwikkelen. Dat is de reden ook waarom ieder mens letterlijk uniek is. Als er identieke mensen bestaan dan is dat een extreme uitzondering en zeker geen regel.

Waar ik naar toe wil komen is het volgende: aangezien we altijd ergens gebrekkig zijn in iets omdat het onmogelijk is om te krijgen wat we willen, heeft de mens nog zijn fitrah die hem op het rechte pad houdt. Onze fitrah is een vrij sterke oerkracht die God in elk mens heeft gezaaid. Dankzij haar zijn we in staat om vaak genoeg te kunnen handelen vanuit de juiste intentie en niet voor eigen belang. Dat is de reden waarom we onze kinderen dienen veel op te voeden op een manier die hun fitrah niet verstoord. Hoe je een fitrah kunt verstoren is door niet te luisteren naar de wensen van kinderen en gaan wij proberen die aan te passen naar onze eigen behoeften. Met onze eigen behoeften bedoel ik hier: de dingen waarin we zelf in gefaald zijn en proberen we onze kinderen daarin beter te krijgen zoals het ons uitkomt en niet zoals het kind dat zelf wil en wenst. Een ouder die zijn kind slaat bijvoorbeeld, houdt zichzelf sterk voor de gek dat hij hem slaat voor zijn best wil. Feitelijk slaat hij het kind vanwege zijn eigen falen. Dat slaan is meer afreageren dan ‘opvoeden’ of ‘corrigeren’. Maar het sust dat gevoel van binnen om dan te zeggen dat we het kind aan het ‘corrigeren’ zijn.

Op veel verschillende manieren verpesten wij de fitrah van onze kinderen zonder dat we het in de gaten hebben. Het is daarom van groot belang dat je leert te handelen naar je fitrah. Dat betekent dat je jezelf traint te luisteren naar die diepe gevoelens in je waarin andere mensen of welke schepping dan ook niet bij betrokken is waar jij belang bij hebt. Ik geef toe dat niet iedereen deze capaciteit beheerst of het geduld heeft om het in zichzelf te trainen. Maar het verblijde nieuws is dat God het ons makkelijk heeft gemaakt om die status te kunnen bereiken, namelijk: monotheïstisch handelen. Dat houdt in dat alles wat je in je leven doet ongeacht wat het is, mag niet gedaan worden om de mensen (zelfs niet de dieren) tevreden te stellen, maar omwille van God alleen. Wie echt dit goed zal beseffen, zal meteen een mens worden met een onbaatzuchtig karakter. Materie zal weinig van betekenis voor hem zijn. Ook egoïsme zal hij niet kennen. Hij zal alleen de waarheid spreken tegen iedereen (of voor zichzelf houden als hij weet dat hij zichzelf schaadt als hij het vertelt). Eerlijkheid en oprechtheid worden zijn tweede naam. Hij komt na wat hij zegt en hij zegt wat hij niet na kan komen. Dit komt allemaal omdat zo’n persoon nergens meer bang voor is. Hij is niet bang voor wat mensen van hem zullen denken. Hij loopt niet achter hen aan om goed of aardig gevonden te worden. Ook niet naar zijn ouders of zijn meest dierbare mensen.

Handel je naar het monotheïsme, dan zul je daarmee ook je verstoorde fitrah ontdekken om nog beter er naar te handelen. De enigen die hier vrijgesteld van zijn, zijn mensen met een verstandelijke handicap of die aan psychische stoornissen lijden.

In de Koran wemelt het van God’s oproepingen om monotheïstisch te zijn. Want alleen God (geen andere goden of welk mens dan ook) heeft geen eigen belang bij het aanbidden van Hem. In de islam slaat God alles uit wat zal leiden tot egoïstische motieven en belangen van slechts een groep of wat hiërarchie zal veroorzaken tussen de mensen. God binnen de islam biedt de ruimte aan iedere mens m te leven mits hij daarmee niet de ruimte van anderen beperkt. God biedt hem de ruimte om zelfs Zijn bestaan te mogen ontkennen (vrijheid om te geloven in wat hij wil) en toch zie je dat God hem niet weerhoudt om zijn doelen in het materiële leven te bereiken. God laat zelfs mensen gelukkig worden zonder dat ze in Hem geloven. Dit zal veel moslims verwarren, maar dat komt omdat ze God vanuit een egoïstische motief aanbidden. Een moslim die denkt dat God aan zijn kant staat en niet aan de kant van een andere religieus persoon of andere moslimgroepering, is per definitie een egoïstische moslim en is hij God voor zichzelf aan het kapen. Hij doet dat niet om God tevreden te stellen, maar eerder om zijn onzekere persoonlijkheid te sussen dat hij goed en terecht zit en vanuit die positie denkt anderen te kunnen vertellen wat ze namens God wel mogen en niet kunnen doen.

Ook is het monotheïsme binnen de islam fel tegen elke sektarisch belang. Onder welke groep je ook hoort, hetzij soenniet, sjiiet en al die groeperingen eronder, geen één kan claimen de waarheid in pacht te hebben. Het enige wat een mens zal redden van welke groep hij ook afkomstig is, is zijn rechtstreekse band met de Schepper waar niemand ertussen kan komen.

Lees je de biografie van de profeet en die van veel van zijn volgelingen dan zul je zulke handelingen tegenkomen. Het waren mensen met een nobel karakter wiens zorgen gestopt waren op het moment toen ze ontdekten wat de ware betekenis van monotheïsme is. Het monotheïsme stelt mensen gerust en haalt alle lasten die ze op hun schouders hebben van ze af. Je visie over het leven, familie, materie, je baan, je wensen en dergelijk krijgen een nieuw concept. Ook geloof je niet slechts met je ratio dat je weet dat je op iedere moment gaat sterven, maar je raakt daar sterk overtuigd van met je gevoel. Op zo een niveau dat de dood ook als ‘vriend’ gaat omarmen. Je gelooft daadwerkelijk dat je geen garantie hebt dat je langer blijft leven. Dit leidt weer tot de overtuiging dat je niet hoeft achter materie te rennen op een obsessieve manier en dat het ook niet op zichzelf je doel is in dit leven. Ook niet om mensen tevreden te houden of je zorgen gaan maken over wat ze van je denken of van je verwachten. Je zult opeens alles doen namens God. Je maakt je geen zorgen om wat er de volgende dag gaat gebeuren, maar je leeft in het heden en kijk naar wat je nu op dit moment kan doen.

Een ware monotheïst ligt niet wakker van het feit dat iemand hem bedrogen of bestolen heeft. Hij is overtuigd dat het zijn persoonlijkheid niet aantast omdat hij de volle overtuiging heeft dat diegene die hem materieel heeft beschadigd, niet zal baten. Ook dat de Heer het ziet en getuige is van alles wat er is gebeurd. Sterker nog: de monotheïst heeft medelijden met hem en bidt voor hem dat hij ooit beter gaat handelen, want hij gunt hem God’s toorn niet. Dus wraakgevoelens kent hij ook niet. Tevens ligt hij niet wakker van het idee dat hij voor de gek werd gehouden of dat zijn imago beschadigd is bij anderen, want dat is niet waar hij voor leeft. Niet voor anderen ten minste, maar voor zijn heer.

Na het lezen van het bovenste dient men niet te schrikken. Want het eerste wat er in iemand’s hoofd opkomt is het gevoel van: “ik kan nooit zo’n goede moslim worden.” Gelukkig is God weer genadig en barmhartig naar de mensheid toe dat hij om die reden de mens veel ruimte biedt in dit leven doormiddel van verschillende kansen en ook door het verruimen van zijn goede daden. Doe je iets heel kleins in Zijn naam, dan wordt het als iets heel groots gerekend wat een hoop slechte daden teniet doet. Om die reden zei God in de Koran dat Hij Mohammed verstuurd heeft als barmhartigheid voor de wereldbewoners. Hij is niet gekomen om het ze zuur of moeilijk te maken, maar juist dat ze op hun gemak Hem kunnen aanbidden zonder dat het hun leven belemmert of dat ze streven naar een idealiteit.

Lees de reacties of reageer mee op Facebook. Klik hier.

Badr Youyou

Advertenties