Een dodelijke cocktail

Jihadisten demonstreren in den haagJihadistische salafisten hebben een criminele mentaliteit, maar dan verpakt in een islamitisch jasje.

Er zijn veel studies gedaan naar criminaliteit. Waar komt het vandaan. In de neurologie probeert men dat te verklaren door de hersenen te bestuderen van de mens. Om het verhaal niet lang te maken: Sommigen denken dat het wellicht een ‘geboren gen’ is, wat ik overigens onzinnig vind. En anderen vanuit de moderne psycho-analyse (niet de definitie van Freud), begint een criminele mentaliteit van kinds af aan. Het is een cocktail van ‘overtuigingen’ die iemand in zijn prille kinderperiode langzamerhand ontwikkelt. Een paar van die overtuigingen is dat een kind de overtuiging heeft dat hij ‘moet’ liegen om aan zijn trekken te komen. Ook leert hij dat het gebruiken van geweld, intimidatie en manipulatie, manieren zijn om zijn zin te krijgen. Vanwege zijn zware negatief zelfbeeld, gaat hij er vanuit dat mensen zijn ware ‘ikke’ niet accepteren, dus hij moet zich anders voordoen om zijn zin te krijgen. Omdat hij denkt dat wie hij echt is, is een toch afgestoten persoon, heeft hij al een kruis gezet op de samenleving. Normaal gesproken zal iemand met een negatief zelfbeeld zijn best doen qua gedrag om door anderen geaccepteerd te worden. Maar dit geldt voor mensen die nog hoop hebben en positief naar de samenleving kijken. Ze hebben meestal dierbaren om hun heen, ze geloven dat ze nog wat kunnen worden en dat ze nog zullen presteren. In het geval van iemand met een criminele mentaliteit, zijn al die positieve gedachten een afgesloten hoofdstuk. Een crimineel gaat er vanuit dat hij allang is afgestoten. Dus zal hij leven in een wereld vol maskers in combinatie met een soort woede in zich die voortkomt uit een bepaalde teleurstelling in de samenleving. Hij neemt de overtuiging dat hij in de steek is gelaten. Laat hem in dit toestand kennis maken met het salafistische jihadisme, dan heb je een dodelijke cocktail gecreëerd. De methodologie van het jihadisme is dat het als basis een afkeer heeft tegen de samenleving. Deze uitgangspunt stemt overeen met de eerder genoemde negativiteit van de crimineel. Omdat het jihadisme zich vooral op de islam beroept, draagt het dus dat jasje van ‘waarheid’ in zich waardoor dus deze in wording jihadist steeds het gevoel heeft dat hij gelijk heeft over zijn afkeer tegen de samenleving. Om deze reden kom je zelden salafisten tegen die in hun prille fase tot inkeer komen. Die zijn er wel, maar dat gebeurd naar mate ze ouder worden en zelf die conclusie trekken als hun teleurstelling toeneemt. Ze worden als het ware moe van zichzelf.

Wellicht vraag je je af waarom ik de term ‘crimineel’ gebruik. Als ik zeg dat jihadisten crimineel zijn dan bedoel ik daarmee niet dat ze per se mensen willen beroven, bestelen, bedriegen of dat ze überhaupt in aanraking moeten komen met de politie. Dat hoeft helemaal niet. Soms kan je heel braaf gedragen maar toch een mentaliteit hebben van een crimineel. Het is vaak ons geweten en ons vrees voor God wat ons tegenhoudt om niet de criminaliteit in te gaan, maar de gedachte of de mentaliteit kan sterk aanwezig zijn.

We hebben in de praktijk gezien dat veel jihadisten ook uit de criminele circuit komen. Daarom heb je velen die al in aanraking zijn gekomen met de politie en vele anderen die dat in zich hebben, maar niet zover zijn gekomen. Beide categorieën komen los wanneer ze kennis maken met het jihadisme die het aard van het beestje in hen naar boven haalt. Het jihadisme legaliseert als het ware hun criminele mentaliteit. Ze zijn gewelddadig van binnen. Iets wat ze lang hebben onderdrukt, maar het jihadisme vertelt hen dat er ook een ‘goede’ manier bestaat hoe ze dat geweld mogen uiten.

In tegenstelling tot de ‘aardige’ persoon met een negatief zelf beeld die hoop heeft dat mensen hem zullen accepteren, de crimineel denkt dat iedereen tegen hem is en dus meer boosheid en woede naar de ‘maatschappij’ heeft. Hij is eerder uit op wraak. Wat een jihadist ook kenmerkt is het stoere karakter van het jihadisme. Psychisch gezien voelt hij zich van binnen waardeloos, maar de stoerheid van het jihadisme geeft hem een schijn-zelfvertrouwen. Wapens, geweld, afkeer tegen de samenleving, boosheid, stoere taal, dreiging (met de sharia en verovering…) geven hem het gevoel dat hij ‘heldhaftig’ is.

Zodra het salafistische jihadisme hun gedachten overheerst, zullen ze wanneer de juiste omstandigheden zich voordoen, koele moordenaars worden. Ze zijn trots op het doodschieten van mensen in hun hoofden (executies). Soms met de mes afslachten en soms ook triomferen als psychopaten met de hoofden van hun vijanden. Dit zijn allemaal kenmerken van sociopathaten. Wie onder hen dat niet durven te doen, zullen het toejuichen en zichzelf overtuigen dat het een rechtvaardige daad is om de zogenaamde vijanden van God te afslachten. De lafste jihadist onder hen vindt op zijn minst gewelddadige video’s geweldig en kijkt daar vaak naar. Hij verspreidt het op zijn Facebook en in de naam van de islam roept hij dat God de jihadisten overwinning zal geven. Hij roept dit met overtuiging.

Met deze sociophaten valt er haast niet te praten. Het is vaak verspilde moeite. De beste manier om ze te bestrijden is dat de samenleving zich duidelijk afkeert van hen en dat mensen hun gedrag ook afkeuren. Imams moeten de islam van ahl assoenah wal djamaa`ah meer promoten en distantiëren van het salafisme die de bron is van het jihadisme. Ouders moeten vroegtijdig ingrijpen en hun kinderen die sympathiseren met ISIS en dergelijk aangeven zodat ze in de gaten worden gehouden.

Het salafisme vertraagt de ontwikkeling van de moslims en met het jihadisme erbij wordt het beeld van de islam behoorlijk verpest. Vrijwel elke hetze over de islam komt in feite van deze idioten. Ze vergen veel energie. Ze zijn een bodemloze put van negativiteit in de islamitische wereld.

Badr Youyou ©

Advertenties