De monotheïstische dwaling van Ibn Taymiyyah onthuld (Deel 1)

Ibn TaymiyyaAlvorens je onderstaande tekst leest, wil ik je herinneren dat het alle belangrijkste onderwerp in de islam is het monotheïsme. Het meest wat jou zal opvallen tijdens het lezen van de Koran zijn de herhalende verzen van God over het bestrijden van polytheïsme en de sterke benadrukking van het monotheïsme. God komt telkens op dit onderwerp weer terug. Het belang ervan in de islam is zo groot, dat wanneer je aan het monotheïsme gaat toornen, filosoferen of welke verandering dan ook er aanbrengt, dan toorn je aan de islam in zijn geheel. Het is als het ware alsof je de fundamenten van een gebouw afbreekt waardoor het helemaal in elkaar stort. Alles wat we doen in ons dagelijks leven, onze kijk op God en tot aan de kleinste daad, is gelieerd aan het monotheïsme. Ik ben niet van plan dat nu uit te leggen. Dat doe ik met God’s wil in een uitgebreid artikel. Waar ik nu op wil focussen is het belang van monotheïsme en dat wanneer we daaraan gaan zitten sleutelen, dan veranderen we het hele concept van de islam met zeer desastreuze gevolgen. De volgende ‘korte’ tekst legt een beetje uit waar het mis is gegaan bij de moslims en voornamelijk bij het salafisme/ wahabisme die een heel andere monotheïsme hanteert dan die van ahl assoenah wal djamaa`ah.

Dit is een korte samenvatting van de lange tekst die ik nog moet afmaken over het monotheïsme. Deze samenvatting legt uit in een zeer verpakte vorm waar de ellende ligt bij het wahabisme/salafisme. Een hoop dingen moeten nog erbij vermeld worden, maar dit is toch even een voorproefje voor de nieuwsgierigen onder ons die mij steeds privé vragen over het hoe en wat.

Heel veel moslims begrijpen niet waarom ik veel kritiek op het salafisme (wahabisme) heb, want van de buitenkant lijkt het voor velen erg islamitisch en men kan moeilijk onderscheid maken tussen wat wel en wat niet afkomstig is van die leer. Men begrijpt ook niet waarom die ideologie erg gevaarlijk is en men weet ook niet de link te leggen tussen de ellende in de islamitische wereld (terrorisme bijvoorbeeld) en het salafisme. Deze kleine samenvatting zal niet alles uitleggen, maar wel wijzen naar de bron van waar die ellende allemaal ontstaan is.

Als je onderstaande samenvatting onder de knie hebt, geloof mij, dan weet je wat 99 % (of meer zelfs) van de moslims niet weten. Ik ben bescheiden door slechts 99 % te zeggen. Want dat betekent dat 1 op de 100 dit wel weet. Nou echt niet! Het zijn nog veel minder. Misschien 1 op de 50.000. Je mag je geluk prijzen dat je opeens bij die kleine minderheid hoort die dit straks opeens wel weet.

Maar zoals ik eerder zei, dit is niet de officiële tekst, maar slechts een tipje van de sluier. Er komt meer bij kijken namelijk. Het belang van dit onderwerp heeft te maken met de ellende waar de islamitische wereld mee op dit moment zit. Hier komen namelijk de beschuldigingen van ‘takfier’, ‘shirk’, ‘afvalligheid’, terrorisme, haat en afwijzing. Maar ook het vernielen van graven en het slopen van islamitische erfgoed en alles wat niet strookt met de ideologie van het salafisme. Dat zal je uit deze samenvatting niet allemaal kunnen uithalen, maar dat zal in mijn op handen zijnde artikel te lezen zijn. Veel plezier met het lezen:

———————————

Graftombe schennis beklad door salafistenIbn Taymiyyah kwam met het idee (eigenlijk was hij niet de eerste die dit zei), dat tawheed (monotheïsme) bestaat uit rububiya (heerschappij), uluhiya (goddelijkheid) en asmaa` wa ssifaat (namen en attributen). Tot hier toe is daar niets bijzonders aan en ook niet erg. Maar Ibn Taymiyyah zei nog andere dingen hierover die niet door de beugel kunnen en daar kom ik zo op terug.

Eerst een korte uitleg ov er de termen ‘heerschappij’ en ‘goddelijkheid’:

Monotheïsme in heerschappij betekent dat God de schepper en heerser is van alles en dat alles wat Hij ons geeft, komt alleen van Hem. Rijkdom, armoede, voedsel, zon, warmte, kou, verdriet, geluk, ongeluk, genezing, bescherming… et cetera. Kortom: alles wat er in dit heelal gebeurt, hetzij een elektron die in een orbitaal beweegt tot aan wat ons overkomt, wat ons leven en dood brengt et cetera, komt dus alleen van de Schepper. Als je dat gelooft, dan pleeg je ‘monotheïsme in heerschappij’. Het heet ‘heerschappij’ omdat God de Heer der werelden is en alles gebeurt niet zonder Zijn toestemming.

Monotheïsme in goddelijkheid betekent dat je alleen God mag aanbidden. Alleen God mag vragen, smeken, jezelf aan Hem onderwerpen en overgeven. Maar ook alles wat je doet dat betrekking heeft tot wat halal en haram is, daarom alleen voor Hem mag je dat doen… Kortom: alles wat je alleen voor God doet, is ‘monotheïsme in goddelijkheid’. ‘Goddelijkheid’ wordt hier in verband gebracht met dus aanbidding. Vandaar het verschil met ‘heerschappij’.

Samengevat: wat God voor ons doet, is rububiya (heerschappij) en wat wij voor God doen, is uluhiya (goddelijkheid).

Wat ik zojuist allemaal gezegd heb dien je goed te onthoud en dus die onderscheid moet leren maken tussen ‘heerschappij’ en ‘goddelijkheid’, anders begrijp je de rest van de tekst niet.

Ibn Taymiyyah kwam met een analyse. Een hele foutieve analyse dat uit twee conclusies bestaat:

Het eerste: hij zei dat de mushrikoen (polytheïsten, en alle andere religies waarin meerdere goden aanbeden werden) hebben allemaal monotheïsme in heerschappij gepleegd. Om te bewijzen dat de polytheïsten – volgens hem – monotheïstisch waren op het gebied van heerschappij, heeft Ibn Taymiyyah verzen uit de Koran gebruikt zoals deze: ‘En als je ze (polytheïsten) vraagt wie heeft de hemelen en de aarde geschapen, dan zullen ze zeggen: ‘God”. Naast dit vers heeft hij nog andere verzen aangehaald die ongeveer op deze lijken. In de uitgebreide tekst, zal ik trachten zoveel mogelijk die ‘bewijzen’ van Ibn Taymiyyah te benoemen en met God’s wil, stuk voor stuk met gemak weerleggen zoals al verschillende geleerden van ahl assoenah dat gedaan hebben. Zoals je wellicht hebt gemerkt, heb ik de term ‘bewijzen’ steeds tussen haakjes geplaatst. Reden is omdat het geen bewijzen zijn. Je gaat wel merken in de uitgebreide tekst hoe foutief Ibn Taymiyyah is geweest over dit onderwerp. Het is om die reden dat ik het niet voor niets ‘een blunder’ noem. Dit verzin ik zelf niet allemaal, maar er hebben tig geleerden uit de tijd van Ibn Taymiyyah en tot op heden hem hierop aangesproken en zelfs aangevallen.

Zijn tweede blunder is dat hij zei dat God profeten niet slechts verstuurd heeft om monotheïsme in heerschappij te plegen, want volgens hem komen de polytheïsten van Mekka monotheïsme van heerschappij al na. De echte reden waar ze voor gekomen zijn, is voornamelijk mensen leren monotheïsme in goddelijkheid te plegen. Dat is wat volgens Ibn Taymiyyah nog ontbrak en dat is de echte reden waar profeten voor gekomen zouden zijn!

Laat ik dit even anders verwoorden zodat de lezer het goed begrijpt:

Ibn Taymiyyah zegt hiermee dat wat polytheïsten polytheïstisch maakt, is niet omdat ze God als enige god erkend hebben op het gebied van heerschappij, maar wat hen daadwerkelijk polytheïstisch maakt is dat ze naast Hem, andere goden hebben aanbeden. Ze zijn daarom schuldig aan het plegen van polytheïsme op het gebied van goddelijkheid.

Deze ‘logica’ van Ibn Taymiyyah klopt van geen kant en druist geheel in tegen wat er in de Koran staat. Ik zal met tig verschillende verzen uit de Koran, sterk aantonen dat de polytheïsten van Mekka God helemaal niet erkend hebben als enige heer. Zowel uit de biografie van de profeet als uit de Koran, is het met gemak aan te tonen dat de polytheïsten van Mekka, naast God ook in andere goden geloofd hebben die hen zouden voorzien van wat ze nodig hebben. De polytheïsten geloofden sterk dat andere goden zich met God’s Macht bemoeiden en voor Hem beslisten.  Hier onderaan nog meer over.

De derde blunder van Ibn Taymiyyah en dit is het aller gevaarlijkste wat hij zei (dit is ook één van de basisgedachten van IS waarom haar terroristen met gemak andere moslims doden), is dat moslims van deze tijd, dezelfde fout maken als de polytheïsten uit Mekka. Volgens hem doen ze monotheïsme in heerschappij net als de polytheïsten. Ze erkennen dat God de enige schepper is van alles en dat Hij de enige heer is die ons van alles voorziet (monotheïsme in heerschappij dus), maar waar moslims steken lieten vallen – is monotheïsme in goddelijkheid. Want – volgens hem – aanbidden ze niet alleen God, maar ze richten zich ook tot de profeet en awliyaa’ (vromen) die in hun graven liggen. Volgens Ibn Taymiyya vragen moslims deze (overleden en levende mensen), de dingen die ze alleen aan God hadden moeten vragen en dat is naar de mening van Ibn Taymiyyah en Mohammed Ibn Abdul Wahhab (die dit klakkeloos van hem overnam), ook een vorm van ‘aanbidding’. Hiermee zouden moslims, volgens Ibn Taymiyyah dus, polytheïsme op het gebied van goddelijkheid hebben gepleegd!!!

Alsof dat niet erg genoeg is, ging Mohammed Ibn Abdul Wahhab nog een stapje verder. Hij zegt dat de polytheïsten van Mekka beter zijn dan de moslims van het heden, want de polytheïsten van Mekka hebben ten minst God erkend als hun enige Heer, zoals God dat zelf in de Koran toegeeft. Zij doen ten minste – volgens hem – monotheïsme in heerschappij. De moslims van het heden – naar zijn zeggen – doen beide niet!!! Noch erkennen ze God als de enige heer, noch aanbidden ze Hem als de enige god!!!! Met andere woorden: moslims van nu zijn polytheïstischer dan de Mekkanen en dus nog verder verdwaald!!

Als je me niet gelooft, hier een video van bijvoorbeeld Abdul-Jabbar van de Ven die bij God zweert dat de polytheïsten monotheïstischer waren dan sommige moslims. Ik heb de video zo ingesteld dat je niet op zoek hoeft te gaan op welk tijdstip hij dat gezegd heeft. Als je op de link klikt, dan kom je direct op de minuut uit waar hij dat zegt. Om precies te zijn: vanaf 17.00 tot 17.33.

Abdul Jabbar van de Ven zweert er zelfs bij in deze video dat hij kan aantonen dat de polytheïsten uit Mekka – in sommige gevallen – meer monotheïstisch waren dan de moslims van het heden! In deel 2 die ik zal schrijven (nog niet eraan toegekomen helaas), zal ik vanuit zowel de Koran, hadieth en geschiedenis met gemak aantonen hoe zwaar foutief deze salafisten zijn. Je zult beseffen hoe ernstig Ibn Taymiyyah de fout in is gegaan, maar ook hoe het komt dat alle salafisten deze dwaling happen en daarop hun takfier baseren. Want de ellende is allemaal hiermee begonnen.

Kun je je voorstellen dat deze twee geestelijken (Ibn Taymiyyah en Ibn Abdul Wahhab) dit hebben gezegd? Dit is wat binnen het salafisme overal wordt onderwezen sinds de komst van Muhammed Ibn Abdul Wahhab! Het is zelfs een fundament binnen hun leer. Dit moet je geloven indien je een moslim wilt zijn! Ibn Taymiyyah zegt letterlijk dat wanneer je monotheïsme in heerschappij doet, dan maakt dat jou nog geen moslim en Mohammed Ibn Abdul Wahhab staat hier vierkant erachter!!

En dit is nu precies waar het gevaar van ‘takfier’ loert en waarom ze binnen het salafisme soennitische moslims (soefi’s vallen hier ook onder) soms als ‘afvalligen’ verklaren. Want ze plegen volgens de salafisten zogenaamd ‘shirk’. Dit is ook de reden waarom leiders die met de democratie regeren, door jihadisten en veel salafisten (niet allemaal) als ‘kafirs’ worden bestempeld. Het is ook deze ideologie van Ibn Taymiyyah die de islamitische wereld deels zo sterk heeft verdeeld en een van de belangrijkste ingrediënten van extremisme en huidige terrorisme.

Maar waarom heeft Ibn Taymiyyah hierin ongelijk?

Ten eerste: omdat ‘heerschappij’ en ‘goddelijkheid’ volgens de Koran één geheel zijn en dat is overduidelijk aan te tonen vanuit de Koran zelf. Wij van ahl assoenah wal djamaa`ah, zeggen dat als je monotheïsme in heerschappij pleegt, dan pleeg je automatisch monotheïsme in goddelijkheid. Pleeg je monotheïsme in goddelijkheid, dan pleeg je ook automatisch monotheïsme in heerschappij. De twee zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar. Ze zijn één geheel! En niet zoals Ibn Taymiyyah beweert dat er een onderscheiding is tussen de twee. Het is pertinent niet waar dat je heerschappij kan plegen zonder goddelijkheid en ook andersom is dat onmogelijk. Je kan dus ook niet goddelijkheid plegen zonder heerschappij. Daarom is die ‘verdeling’ van twee of drie soorten monotheïsme op zichzelf al een misleiding en zorgt voor een hoop verwarring en problemen. Het tast de islam als geloof aan met destructieve gevolgen zoals we die vandaag de dag zien bij jihadisten zoals IS die op iedereen die het niet met hen eens is takfier plegen.

Op zich zegt Ibn Taymiyyah ook dat je ze allebei nodig hebt, maar wat hij erbij vermeld is dat heerschappij alleen, niet voldoende is. Hij zegt dat heerschappij afhankelijk is van goddelijkheid. Tegelijkertijd zegt hij ook dat als je monotheïsme in goddelijkheid pleegt, dan heb je dan automatisch monotheïsme in heerschappij gedaan, maar niet andersom. Volgens hem kan je niet zeggen dat je heerschappij hebt gedaan en dat dat voldoende zou zijn om een moslim te zijn. Deze analyse van Ibn Taymiyyah is een complete dwaling. Toch is het gehele salafisme hierop gebaseerd!

Ten tweede: het is een blunder om te zeggen dat de polytheïsten slechts monotheïsme in heerschappij hebben gedaan en niet in goddelijkheid. Het is ook overduidelijk vanuit de Koran aan te tonen hoe fout deze conclusie is. Om je alvast op te warmen, geef ik één vers dat heel makkelijk aantoont hoe fout dat idee van Ibn Tamiyyah is. En het ergste is dat alle salafisten in deze blunder zijn getrapt. Alleen al dit vers weerlegt hun hele `aqiedah (overtuiging):

“16 Zeg: “Wie is de Heer van de hemelen en de aarde?” Zeg: “God.” Zeg: “Nemen jullie je dan in plaats van Hem beschermers die niet eens macht hebben om voor zichzelf tot nut of tot schade te zijn?” (Donder: 16)

Dit eenvoudige vers bewijst direct dat de polytheïsten helemaal geen monotheïsme in heerschappij hebben gepleegd, want er staat duidelijk:

“Nemen jullie je dan in plaats van Hem beschermers die niet eens macht hebben om voor zichzelf tot nut of tot schade te zijn.”

Zoals je overduidelijk kunt lezen, neemt God het de polytheïsten kwalijk dat ze in plaats van Hem beschermers nemen. Ze zoeken dus andere goden die hen bescherming kunnen bieden. Het woord ‘beschermers’ slaat hier op heerschappij. Want weet je nog? ‘heerschappij’ betekent dat God ons geeft wat wij nodig hebben en daar valt ‘bescherming’ ook onder. Alle God’s namen en eigenschappen vallen onder ‘heerschappij’, want ze bevatten de dingen die God aan ons geeft en ‘bescherming’ is één daarvan. Dit vers toont onomstotelijk aan dat de polytheïsten geloofden dat er naast God als Heer, ook andere heren waren als ‘beschermers’ die hen dus beschermden! Daarom zegt God daarna dat die zogenaamde ‘heren’ die jullie aannemen als ‘beschermers’, kunnen niet eens voor zichzelf tot nut of tot schade zijn! Laat staan dat ze iets nuttigs voor jullie kunnen betekenen. ‘‘Ik’ (God) ben de enige Heer die jullie kan geven wat jullie nodig hebben en daar valt bescherming ook onder!’ Alleen al met dit vers kan je alle salafisten compleet laten verlammen die als blinden, klakkeloos de theorie van Ibn Taymiyyah overnemen en als schapen onderwijzen.

Ten derde: Ibn Taymiyyah hanteert een onnauwkeurige definitie van ‘aanbidding’ waardoor hij moslims van ahl assoenah wal djamaa`ah makkelijk over één kam scheert om ze te beschuldigen van ‘shirk’ (polytheïmse). Dit leg ik met God’s wil ook later uit in deel 2.

Ten slotte,

No to wahhabismZoals je hebt kunnen lezen is deze materie een beetje ingewikkeld. Het monotheïsme is opeens een lastig onderwerp geworden en om heel eerlijk te zijn, is deze materie een theologisch onderwerp die alleen geleerden van een hoge niveau onderling bespreken. De jan modaal moslim houdt zich hier niet mee bezig. Sterker nog: zelfs een heleboel imams gaan niet zo ver in deze materie. Je zult ook niet overal literatuur vinden hierover in het Nederlands en het zal me niet verbazen dat het ook niet in het Engels bestaat. Deze informatie is afkomstig van Arabische literatuur en staat ook niet geschreven in de meeste boeken. Alleen echte geïnteresseerden duiken hierin. Maar waar ik naar toe wil is het volgende: Zowel God in de Koran als de profeet hebben deze uitleg van monotheïsme helemaal niet gegeven. Het monotheïsme van de islam is in feite erg eenvoudig. Erken God als enige Heer die er bestaat en dus automatisch aanbid je hierdoor God als enige God die er bestaat. Dat is alles. Wie in dit onderwerp gaat filosoferen, andere definities eraan plakken of enige verandering erin zal brengen, dan speelt hij met vuur en zal hij meteen de islam veranderen met ernstige gevolgen. Dat heeft Ibn Taymiyyah gedaan en de gevolgen ervan is dat hij snel moslims ging betichten van kufr (ongeloof) en shirk (polytheïsme). Zijn dwaling werd in zijn tijd gedempt en geleerden van ahl assoenah hebben hem hierop aangesproken en aangevallen. Sterker nog: sommigen hebben zelfs ‘takfier’ op hem gedaan vanwege zijn dwalingen. Eeuwen later (achttiende eeuw) dook Mohammed Ibn Abdul Wahhab, de vader van het salafisme/ wahhabisme en hij herleefde met financiële hulp van Ibn Saud, de dwalingen van Ibn Taymiyyah. Zodoende werden tientallen duizenden moslims vermoord onder het mom van deze ‘tawheed’. De gevolgen is dat sinds de komst van het salafisme, overal takfir werd verspreidt onder het mom van ‘terugkeren naar de salaf’. Daaruit ontstond het extremisme en ten slotte het terrorisme van Al Qaida, ‘Islamitische Staat’ (IS) en andere groeperingen die allemaal deze ideologie van Ibn Taymiyyah heilig volgen.

Hieronder een bescheiden lijstje van salafistische geestelijken die de ideeën van Ibn Taymiyyah massaal verkopen:

Ibn Al Qayyim Al Jawziyyah
Mohammed Ibn Abdul Wahhab
Ibn Uthaymeen
Nâsir al Dîn al Albânî
Saleh as Saleh
Salih Al-Fawzaan
Ibn Baaz
‘Ubayd Al Jaabiree
`Abdur-Rahmaan Naasir as-Sa`dee
Saalih al-Luhaydaan
Ahmad bin Yahyaa an-Najmee
Muhammad bin Alee ash-Shawkaanee
Abu Ishaq Al Huweyni
Muhammad Salih Al Munajjid
Mohammed El Fizazi
Abdullaah al-Ghudayyan
Mohamed Hassan
Ahmed Salaam (Nederland)
Muhammad Sa’eed Raslaan
Mufti Menk
Hasan As-Somali
Abdul Jabbar van de Ven
Yusuf Estes
Zakir Naik
Feiz Muhammad
Abu Musaab Wajdi
Bilal Philips
Abu Moosa Richardson
Abu Khadeejah Abdul Waahid
Abu Idrees Muhammad
Usama Bin Laden
Abu Muhammad Al Maqdisi
Abu Bakr Al Baghadadi
Rabee` Al Madkhali
Anwar Al Awlaki
Rachid Nafi
Fawaz Jneid
Abdur Raheem Green

Al deze geestelijken vallen onder dezelfde kist vol rotte appels. Alleen is de ene appel iets rotter dan de andere. Sommigen onderling haten elkaar omdat ze verschillende interpretaties van de teksten nahouden wanneer het gaat om de methodologie van verandering (منهج التغيير). Wat ik hiermee wil dus zeggen, is dat de basis van al deze salafisten, hetzelfde is. Namelijk het volgen van dezelfde monotheïsme van Ibn Taymiyyah. Waar ze  ruzie over maken is de manier hoe ze verandering willen uitvoeren. Met ‘verandering’ bedoel ik het nastreven van een islamitische staat. De zogenaamde vredige of apolitieke salafist doet dat op het gebied van onderwijs en opvoeding. De andere, in de naam van politieke activiteiten en weer een andere, in de naam van terreur.

Deze tekst hierboven is slechts deel 1 van het verhaal. Op deel twee zal ik het uitbreiden met directe bronnen naar zowel salafistische literatuur en citaten en naar hun pagina’s. Ik wil uitsluiten dat men nog twijfelt aan dit onderwerp.

Meer updates, ga naar Facebook. Klik hier.

Badr Youyou

Advertenties