De definitie van ‘aanbidding’ volgens de islam

Wist je dat de profeet gedurende de hele Mekkaanse periode van maar liefst 13 jaar tawaaf (rondjes maken rond de Ka`bah = zwarte kubus in Mekka) deed terwijl de Ka`bah vol zat met beelden van afgoden?

Voor diegenen die niet helemaal begrijpen wat ‘tawaaf’ betekent: het is een vorm van aanbidding waarin we rondjes draaien om de Ka`bah die God ons in de Koran heeft opgedragen als we op de bedevaart gaan of op andere dagen daar aanwezig zijn. Zie deze video:

Als je geen verstand hebt van de definitie van `ibaadah (aanbidding), dan zul je niet in staat zijn het gedrag van de profeet kunnen verklaren. Als het niet de profeet was geweest en iemand anders dit had gedaan, dan had je hem zeker weten beschuldigd van ‘shirk’ (polytheïsme). In ieder geval geef ik het je zwart op wit dat salafisten dit zouden hebben gezegd. Want zij beoordelen iets van de buitenkant en leggen ‘aanbidding’ uit op een wijze die afwijkt van ahl assoenah wal djamaa`ah.

De vraag is: hoe komt het dat het voor de profeet toegestaan was tawaaf te plegen (aanbiddingen verrichten) terwijl het vol zat van de afgoden? Er waren maar liefst 360 afgoden aanwezig. Je trof ze zowel aan de buiten- als de binnenkant en boven op het dak. Toch heeft dat de profeet niet verhinderd om tawaaf te plegen. De profeet bleef dit doen tot op de dag van ‘Al Fath’. De dag waarin hij met tientallen duizenden moslims Mekka veroverde en officieel verklaarde als een heilige stad. Toen pas zuiverde hij het huis van Abraham van de afgoden.

Zoals ik eerder zei: Dit heeft te maken met hoe wij van ahl assoenah ‘aanbidding’ definiëren. In tegenstelling tot de salafisten, is het niet belangrijk waar je God aanbidt. Zelfs als er daar afgoden zijn, God heeft de hele aarde verklaard als een gebedsplaats. De profeet zei hierover:

“Voor mij (er wordt hiermee alle moslims bedoeld) is de gehele aarde als gebedsplaats en bron van reinheid gemaakt.”

In een kerk, Synagoge of zelfs in een tempel van boeddhisten of hindoes, kan je God aanbidden. De reden waarom dat kan, is omdat de belangrijkste voorwaarde van aanbidding bij ahl assoenah is je intentie. Jouw fysieke bewegingen, ook al ben je in de buurt van afgoden, bepalen niet of je ‘shirk’ (polytheïsme) aan het plegen bent. Zolang je in het hart een monotheïst bent en geen andere afgoden erkend doet er daarna weinig toe wat je fysiek doet. In het kort: wat is de definitie van aanbidding bij ahl assoenah?

tawafAanbidding betekent: De uiterste overgave en onderwerping aan ‘iets’ (voor moslims is dat God natuurlijk) zowel geestelijk als fysiek met de overtuiging dat het gene (wat je aanbidt) in staat is jou te kunnen voorzien en beïnvloeden met het goede en het kwade. Met geestelijk bedoel ik dat je met je hart overtuigd bent en met fysiek dat je dus lichamelijke handelingen verricht die aanduiden op aanbidding, zoals prosternatie of bepaalde buigingen. De eerste voorwaarde is het belangrijkste en dat is de overtuiging met je hart. Als die er niet is, dan is er geen sprake meer van aanbidding. Ook al buig je de hele dag voor een persoon bij wijze van, is dat nog geen aanbidding wanneer je niet gelooft dat die persoon een ‘godheid’ of eigenschappen heeft van een god. Dit laatste wat ik zei is erg belangrijk en dit is wat ons moslims van ahl assoenah onderscheidt van salafisten eigenlijk. Salafisten kunnen je al als ‘mushrik’ (polytheïst) verklaren als ze je al zien iets doen wat in hun ogen op ‘shirk’ lijkt. Stel dat ze je zien buigen voor je koning, dan zien ze dat als een vorm van shirk. Of stel dat je in huis een beeld hebt, dan wordt dat ook gezien bij hen als shirk. Niet alle salafisten zullen je beschuldigen dat je een polytheïst bent, maar wel dat je een onwetende bent die niet door heeft dat hij een vorm van shirk pleegt.

Dankzij deze definitie van aanbidding van ahl assoenah, ben je in staat veel dingen te kunnen doen die niet leiden tot shirk. Daarom zijn bijvoorbeeld beelden toegestaan. In tegenstelling tot salafisten die beelden uit de Farao periode willen vernielen of iedere andere beeld zien als ‘haram’, is het bij de meerderheid van ahl assoenah toegestaan om die beelden te behouden als historische erfgoed.

Een andere goed voorbeeld van het belang van onze definitie van aanbidding is dat het ons toestaat om een film te maken over de geschiedenis van de islam. Stel dat ik een film wil maken over de biografie van de profeet en ik wil ook acteurs gebruiken die zich voordoen als polytheïsten. Die acteurs moeten op de scene buigen en knielen voor beelden die gebruikt worden als afgoden. Ook moeten deze acteurs dingen zeggen die polytheïstisch zijn, zoals het vragen van die afgoden dat ze hen voorzien van dingen en hen helpen et cetera.’. Al deze uiterlijke polytheïstische gedragingen zijn toegestaan omdat deze acteurs simpelweg slechts aan het acteren zijn. Niemand van ze meent wat hij zegt op de scene en ook niemand van ze buigt met de overtuiging dat die afgoden echt zijn. De eerste voorwaarde van aanbidding: namelijk dat ze niet geloven dat het echte afgoden zijn is er niet en daarom valt het niet onder aanbidding.

En nog iets wat heel belangrijk is: het maken van rondjes rond de Ka`abah is geen aanbidding van de Ka`abah. Wij maken rondjes om de Ka`abah niet vanwege de Ka`bah (het gebouw) zelf, maar omdat God het heeft gemaakt als symbool waar we ons op richten om Hem te monotheïseren. Wij bidden ook met zijn allen minstens vijf keer per dag en wij richten ons naar de Ka`bah. We buigen ons dus niet voor de Ka`bah zelf, maar het is slechts een symbool. Daarom was de tawaaf van de profeet geen shirk. Want het ging niet om wat er in de Ka`bah was, maar omdat God de Ka`bah in zijn geheel heeft verkondigd als een heilige plaats die wij als symbool moeten gebruiken om Hem te aanbidden.

Zoals je hebt gemerkt, vereist het een gedetailleerd uitleg om mensen te laten begrijpen wat wel en wat niet shirk is. Wij van ahl assoenah zijn ook gedetailleerder in het definiëren van ‘aanbidding’ en wat wel of niet als ‘shirk’ bestempelen. Salafisten gaan niet zover zoals wij. Zij scheren een hoop dingen over één kam en roepen van alles dat het shirk is. Daarom zijn het vooral oppervlakkige zielen die in hun vals geloof vallen. Het trekt voornamelijk simpele, schreeuwerige en scheldende jongeren aan die na het lezen van een paar artikelen op internetsites meteen de waan hebben dat ze opeens verstand hebben van het onderwerp om ook nog eens mensen te beschuldigen van ‘kufr’ en ‘shirk’.

Vorig jaar schreef ik iets over afbeeldingen en daar heb ik de definitie van ‘aanbidding’ ook aankaart. Het volgende artikel raad ik van harte aan:

“De zin en onzin over beelden volgens de islam”

Ik heb nog niet alles verteld over aanbidding. Om het compleet te maken zou ik ingaan op de definitie van tawheed (monotheïsme) van ahl assoenah die heel anders is dan de valse definitie van salafisten die zij baseren op die van Ibn Taymiyyah, maar dat komt nog wel een keer insha’allah.

Badr Youyou

Advertenties