Zien wij God zoals God dat wil of zoals ons zelfbeeld dat wil?

godandselfIk heb zitten twijfelen of ik onderstaande tekst met jullie zou delen. Dit is zware kost namelijk en het is in feite niet bedoeld voor alle lezers. Maar ik doe het toch omdat het belang van informatie delen belangrijker is dan het voor jezelf houden. Het doel van dit schrijven is om mensen te laten beseffen waar sommige dingen mis gaan.

De tekst is nog ruw. Ik heb het daarnet geschreven en moet ik nog nakijken. Dat doe ik nog wel, daarom zal je wellicht nog veranderingen tegenkomen later. Veel succes met lezen.

————————–

Het volgende wat ik ga zeggen, weten de meesten niet of hebben nog niet eerder bij stil gestaan. Het gaat voor je een hoop dingen ophelderen die je voor heen niet begreep.

Toen je geboren werd, was in de meeste normale omstandigheden, de eerste persoon met wie je contact maakte en waar je het meest aan gehecht, je moeder. Daarna je vader. Je krijgt als baby en later als kind een sterke emotionele band met je ouders. Die band is enorm sterk. Zo sterk dat er gewoonweg niets is wat jullie uit elkaar kan halen of er tussen kan komen. Hoe die emotionele band eruit ziet is per kind verschillend uiteraard, want niet ieder kind heeft dezelfde ouders. Die band die je dus met je ouders opbouwt kan dus op een goede of een slechte manier gaan en daartussen in met veel vormen en gradaties. Ik herhaal: Die band is zo sterk dat er dan op een gegeven moment niets is in je leven wat daar tussen kan komen, die sterker kan zijn dan dat. Die emotionele band wordt voor jou als kind als het ware een ‘overtuiging’. Deze overtuiging is sterker dan elk andere overtuiging (inclusief religie) die er later bij komt kijken. Dit leg ik je even uit:

Ieder persoon op aarde heeft een bepaalde zelfbeeld. Ieder zelfbeeld is anders en bestaat uit verschillende soorten. Het is dus niet ‘positief’ of ‘negatief’, maar het kan heel verschillend zijn. De een is negatief op bepaalde gebieden, maar weer positief op anderen. Of hij kan op veel gebieden negatief zijn en in weinig positief, of weer in veel gebieden positief en op een paar maar negatief et cetera. De een is opgevoed met verwaarlozing zonder geweld, de ander met verwaarlozing en geweld erbij. De een met een oudere zus of broer die wel voor hem zorgde, maar de moeder niet. De ander met een zorgzame vader, maar een zorgeloze moeder, of weer andersom. Een kind met veel broers en zussen is niet hetzelfde als het enig kind in huis. Ook hoe de eerste geboren kind wordt behandeld is niet hetzelfde als het tweede, derde, vierde kind et cetera. Het ene kind kreeg meer aandacht op bepaalde gebieden en op anderen niet. Je hebt ouders die hun kind materieel erg hebben verwend, maar op emotioneel gebied heel weinig. En je hebt een kind die in een arm gezin opgroeide maar wel meer emotionele aandacht kreeg… et cetera. Zoals je ziet aan de hand van deze voorbeelden, zijn er dus heel veel verschillende manieren van opvoeden en ik kan nog echt tientallen voorbeelden blijven geven. Maar waar ik heen wil met dit allemaal is dat dus elk kind een eigen zelfbeeld heeft die anders is dan die van anderen. Daarom is er geen sprake van 1 of 2 of 3 soorten zelfbeelden, maar echt van tig verschillende. Net zoals er in de psychiatrie tientallen soorten psychische stoornissen zijn, zijn er ook tientallen soorten positief ingestelde mensen.

Maar al deze zelfbeelden hebben één ding gemeen: Ze zijn allemaal gebaseerd op overtuigingen die elk kind heeft opgebouwd. Deze overtuigingen zijn zeer onbewust. Er zijn maar weinig mensen op aarde die stil staan bij deze overtuigingen. De overgrote meerderheid mensen heeft deze overtuigingen omarmt als ‘waarheid’ waar ze niet aan toornen. Alleen diegenen die verstand hebben van dit onderwerp en zich hierin hebben verdiept, zijn weleens in staat om deze overtuigingen bloot te leggen. Maar dat vereist heel veel lef, want je moet in het begin je eigen angsten confronteren en geloof me: de overgrote meerderheid mensen zitten op dit niet te wachten. Dat is het engste wat je kunt meemaken. Het is zo eng dat je zelfs in staat bent jezelf voor de gek te houden dat je die niet hebt. Naast veel lef, vereist het ook een sterk vermogen van introspectie (zoek deze term op als je niet snapt wat het betekent).

Wat ik dus eigenlijk wilde zeggen is dat deze overtuigingen (kerngedachten is de officiële term) diep geworteld zijn in onze onderbewust zijn. Wij met zijn allen, kijken naar het leven en alles om ons heen met de bril van deze overtuigingen die we vooral te danken hebben aan het milieu waarin we zijn opgevoed. Maar nu komt het gene waar ik heen wil: Deze overtuigingen zijn tig keer sterker dan elke andere overtuiging in je leven. Daarmee wil ik dus zeggen dat ze sterker zijn dan de overtuiging van welk geloof dan ook, inclusief de islam. Dit ga ik verder uitleggen, want dit is in feite een ‘schokkend’ iets die vooral religieuze mensen niet willen lezen:

Faith-In-Allah-Is-Useful-In-The-Diseases-Of-Brain-ResearchElk kind heeft primaire levensbehoeften nodig. Daar vallen onder: eten, onderdak, kleding, maar ook: emotionele behoeften zoals: erkenning (door je ouders), waardering, liefde, warmte et cetera. Elk kind heeft dit nodig vanaf de dag dat hij geboren is. Deze emotionele behoeften zijn even hard nodig als eten en drinken. Stel dat je een baby vanaf zijn geboorte volledig zou ontnemen van zijn emotionele behoeften, dan zal hij binnen enkele weken of dagen zelfs lijden aan de zogeheten ‘marasme’ (wegkwijning). Het kind zal letterlijk zich geestelijk ‘opsluiten’ en zichzelf laten stikken, om vervolgens gewoon dood te gaan. Dit zuig ik trouwens niet uit mijn duim, maar in WOII hebben de Duitsers experimenten uitgevoerd waarin ze baby’s ontnomen hebben van al het contact met de moeders. De baby’s kregen alleen eten, kleding en werden voor de rest aan hun lot overgelaten zonder enige vorm van warmte of aanraking van de mens. Ook werd er niet met ze gecommuniceerd of wat dan ook. Gevolgen: Al deze baby’s gingen binnen een bepaalde tijd dood. Zo sterk dus zijn emotionele behoeften die de meerderheid mensen trouwens sterk onderschatten. Dus aandacht schenken aan je kind is zeer cruciaal en erg bepalend voor het zelfbeeld dat hij krijgt. Maar uiteraard, niet elke aandacht die je aan een kind geeft, wil automatisch zeggen dat het positief is. Je kan ook je kind negatieve aandacht geven. Een ouder die dagelijks praat met zijn kind op een verwijtende manier of hem de schuld inpraat en dergelijk, is ook aandacht, maar dan een negatieve vorm van aandacht. En dan heb ik het nog niet eens over ouders die hun kind slaan, vernederen, schelden en beledigen. Oooh en wat wemelt het van dit soort ouders in onze gemeenschappen. Laat ik daar maar niet over beginnen. Al deze aandacht dat je kind krijgt, hetzij positief of negatief, zorgt er voor dat hij dus een eigen zelfbeeld erdoor creëert. Dit zelfbeeld zoals ik eerder zei, wordt zijn heilige overtuiging vanaf dat moment waar hij mee naar de wereld kijkt. Wanneer dus de tijd is aangebroken dat je hem wilt indoctrineren met het geloof, dan is dat een fase die later erbij is gekomen. De echte overtuigingen zijn die emotionele overtuigingen van zijn zelfbeeld waar jij als opvoeder hem mee hebt geïndoctrineerd! Die zijn vele malen sterker dan de overtuiging van het geloof. Reden: geloof ontvangt een kind met zijn cognitie (verstand). Hij gelooft erin omdat hij die keuze heeft gemaakt, want hij kreeg het als een vorm van onderwijs en bewuste opvoeding. Daarentegen zijn emotionele behoeften, hoe een ouder een kind behandeld heeft en dergelijk, vele malen sterker en overtuigender in het onderbewustzijn van het kind. Eigenlijk zijn ouders in de ogen van hun kinderen een soort ‘goden’. Een kind voelt zich zowel fysiek als emotioneel enorm afhankelijk van zijn ouders. Deze band is zo sterk tussen kind en ouder dat zelfs het geloof hier niet aan kan tippen.

Het is om deze reden waarom er veel religieuze mensen zijn die dan het geloof als een deel van hun identiteit dragen, maar niet geheel in de praktijk echt nakomen. De reden is omdat ze zelf worstelen met tegenstrijdigheden van hun eigen zelfbeeld die naar andere dingen verlangt dan wat het geloof zegt. Jouw zelfbeeld heeft 24 uur per dag invloed op jouw kijk naar het leven, inclusief jouw geloof. Sterker nog: Het is jouw zelfbeeld dat bepaalt hoe je naar je geloof moet kijken. De meeste mensen staan hier niet bij stil en hebben dit totaal niet in de gaten, maar zo werkt een geloof wel bij de meesten. Ik durf te wedden dat het aantal mensen die hun zelfbeeld volledig los hebben gekoppeld van hun geloof, een aanzienlijk kleine minderheid zijn. De rest en dat zijn zeker boven de 99 %, hebben vrijwel allemaal hun geloof gekoppeld aan hun zelfbeeld. Zoals ik eerder zei: ons zelfbeeld bepaalt heel sterk hoe wij naar het leven kijken. Het is onze onzichtbare bril die wij 24 uur per dag dragen zonder dat we het in de gaten hebben. Het is een heilige overtuiging waar we geen seconde bij stil staan, maar als een voldongen waarheid beschouwen waar we niet van afwijken. Alle informatie die wij via onze vijf zintuigen ontvangen, inclusief het geloof, gaan eerst langs de ‘rechtbank’ van onze zelfbeeld die het beoordeeld.

Samenvatting:

Jouw wijze van kijken naar het geloof, hoe je het interpreteert en een vorm geeft in je dagelijks leven, wordt sterk bepaald door jouw zelfbeeld. Dit is de reden waarom iedere religieuze persoon (geldt ook voor een atheïst btw) een eigen ‘waarheid’ heeft over iets. Daarom is het een illusie dat je de waarheid in pacht kunt hebben. Dat heb je niet eens in handen. Jij kan nooit helder en objectief genoeg naar iets kijken. Jouw zelfbeeld heeft alles wat ze ontvangt, al het gene wat je leest of gehoord hebt, een eigen kleur (draai) aan gegeven. De overtuigingen van jouw zelfbeeld zijn vele malen sterker dan de overtuiging van alles wat je ontvangt met je verstand, inclusief het geloof die je aanhangt. Zelfs diegenen die denken te sterven omwille van het geloof, zegt dat iets over hun zelfbeeld die hen wijs heeft gemaakt om zo ver te gaan. Het is niet eens het geloof die hen heeft overtuigd, maar eerder hun zelfbeeld die tegen hen zei dat ze mogen sterven omwille van het geloof. Vooral diegenen die een zelfbeeld hebben dat tegen hen zegt dat ze niks te verliezen hebben in dit leven, zullen heel gevoelig worden voor jihadistische retoriek. Want de aandacht die ze wel krijgen door de ideologie, is vele malen sterker en sussend voor hun gevoel dan de fysieke nadelige gevolgen ervan. Je moet het zo zien: een kind die geen aandacht krijgt van zijn moeder, zal dan in huis de boel willen breken zodat hij uiteindelijk toch aandacht krijgt. Hij wil liever dat zijn moeder boos op hem wordt en wellicht ook slaat, dan dat ze hem volledig negeert. Negatieve aandacht is altijd beter dan geen aandacht. Deze patroon achtervolgt een hoop jongeren met een zwaar negatief zelfbeeld en daarom kicken ze ook op jihadistische retoriek en geweld namens het geloof, omdat het dan hen het gevoel geeft dat ze er mogen zijn en een doel hebben in het leven wat ze voorheen niet hadden. De grote grap is dat ze zichzelf wijs maken dat ze deze ‘overtuiging’ van het geloof hebben gekregen. De ‘waarheid’ is dat ze de overtuiging van hun zelfbeeld verward hebben met de overtuiging van het geloof. Met andere woorden: ze denken ten onrechte dat ze het geloof dienen terwijl ze in feite hun leegte van hun zelfbeeld proberen te vullen.

the-mystery-of-GodDit is in feite een zwaar onderwerp die ik zou kunnen uiteenzetten met nog meer uitleg. Hoe kort ik het graag wil houden, het neemt uiteindelijk toch veel tekst. Het is namelijk een complex onderwerp die je niet al te simpel kunt uitleggen en vooral wat ik hier boven zei is voor de meesten nog vrij nieuw. Het is ook voor religieuze mensen een schokkende ervaring als ze erachter komen dat ze meer gelovig zijn vanuit hun zelfbeeld dan vanuit een objectieve, neutrale en nuchtere volwassen bewustzijn. De meesten willen al te graag geloven dat ze hun religie omarmt hebben met een sterke zelfbewustzijn. En geloof me: We mogen blij zijn dat we meer bevooroordeeld zijn dan dat we denken helder naar het geloof te kijken. Als we echt helder waren, dan zou het aan het geloof gelegen hebben waarom veel religieaanhangers hun geloof zo slecht belijden in de praktijk. Het feit dat de toestand van veel religieuze mensen zo slecht is en zo negatief ernaar wordt gekeken, heeft te maken met hun bril die zij dragen en niet zo zeer met het geloof zelf. We hebben daarom onze misdragingen als ‘moslims’ niet aan het geloof te danken maar puur aan onszelf. Om die reden moeten we het geloof buiten onze eigen gedrag en meningen houden, wanneer we religieuze mensen beoordelen op hun gedrag. Dit is de reden waarom je niet het geloof de schuld moet geven vanwege het slecht gedrag van een religieus persoon. Wie beweert het geloof te begrijpen en dus in de naam van het geloof te spreken of te handelen, is een arrogant persoon. Arrogantie komt altijd uit een laag zelfbeeld. En wat hebben voornamelijk salafisten hier het meest last van. Zij claimen de Koran voor zichzelf. Ze gooien je dood met Koranverzen alsof ze God vertegenwoordigen en dat ze precies weten wat Hij wil en hoe alles moet. Daarom zijn ze ook erg stellig in hun meningen en heel streng. Want ze hebben de waan (overtuiging van hun zware negatieve zelfbeeld) dat ze precies doen wat God zegt. De gevolgen is dat ze niet tolerant en verdraagzaam zijn. Dit is waar fundamentalisme en extremisme vandaan komen.

Trouwens, nog één iets: onze redding in het hiernamaals is niet onze kijk naar het geloof, maar we moeten het meer hebben van onze oprechte intenties. Ook al bekijk je het geloof met een verkleurde bril en het klopte niet altijd, maar waar je het meest van moet hebben is je oprechtheid. Gelukkig is God de Alwetende. Hij weet veel beter hoe wij in elkaar zitten dan wij zelf en daarom zal Hij rekening houden met alles. Wat jij in je leven hebt meegemaakt, zal Hij daarnaar kijken. Sommige mensen met psychische klachten doen hun best om hun heil te vinden in het geloof en onder hen heb je diegenen die dan het geloof juist verkeerd uitoefenen doordat ze het verkeerd begrijpen met dank aan hun psychische gesteldheid. Ook deze mensen zal God niet beoordelen aan de hand van hun verkeerde handelingen, maar aan de hand van hun intenties, de omstandigheden waarin ze zijn opgegroeid en wat daar allemaal bij komt kijken. Dit brengt ons weer naar het gene wat we vaak benadrukken: oordeel niet over anderen. Wat je ook ziet van de buitenkant bij iemand, je weet niet wat die persoon gedreven heeft om zich zo te gedragen. God alleen kent zijn hart, zijn geweten, zijn psychische toestand en dergelijk en alleen Hij zal over hem oordelen. Daarom dienen we niet altijd zo stellig te zijn in onze meningen. Vooral niet negatief praten over iemand vanwege zijn handeling. Om maar een simpel voorbeeld te geven: wist je dat een hoop mensen die wij zien als ‘criminelen’ vanwege hun misdaden ook gewoon lijden aan autisme? Je hebt vele vormen van autisme die je niet zo snel bij iemand kan zien. Toch kan dat invloed hebben op iemand’s leven waardoor hij door omstandigheden beland in een crimineel circuit. Maar dit geldt ook voor een hoop jongeren die vergiftigd zijn door salafistisch gif. Als jouw zelfbeeld negatief is en gecombineerd was met geweld in je omgeving, dan zal je innerlijke behoefte naar het zoeken van geweld op een manier die het voor jou legaliseert, heel sterk zijn. Het jihadisme biedt de perfecte omstandigheden om daarmee je gewelddadige gevoelens tot uiting te mogen brengen.

Ik wil nog een hoop dingen kwijt raken, maar houd me even in. Alles op zijn tijd, wslm.

Badr Youyou

Advertenties